Ίσως το πιο δημοφιλές μνημείο της Θεσσαλονίκης, ίσως και το πιο αγνοημένο. Η πασίγνωστη Αψίδα του Γαλέριου, κατά κόσμον Καμάρα, είναι (μετά τον Λευκό Πύργο) το δεύτερο διασημότερο μνημείο της πόλης και μακράν το δημοφιλέστερο. Κάθε μέρα δίνονται στην Καμάρα εκατοντάδες ραντεβού για καφέ, για δουλειές, για γκομενιλικια κ.τ.λ. Από δίπλα περνάνε καθημερινά δεκάδες χιλιάδες…
φωτό: Rebecca Hu Ο αστυνόμος Νανούρης έφτασε γρήγορα στο παλιό εργοστάσιο. Δεν ήταν μόνο η ικανότητά του στο τιμόνι. Τον βοήθησαν και οι άδειοι δρόμοι, Κυριακή βράδυ. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο, έβλεπε μπάλα στην καφετέρια με τον κουμπάρο του και δυο-τρεις φίλους, όλοι συνάδελφοι αστυνομικοί. Δεν είχε βάρδια, αλλά η εμπιστοσύνη του στον αξιωματικό υπηρεσίας…
Ήδη από το μακρινό 1990 ο Άγγελος Ελεφάντης είχε γράψει ένα ωραίο κείμενο με τίτλο «Ο ταχυδρόμος πέθανε». Σχολίαζε το πώς οι άνθρωποι λόγω των τηλεφώνων είχαν σταματήσει πια να στέλνουν γράμματα και ευχετήριες κάρτες και τα ταχυδρομεία ήταν πια μόνο κομιστές λογαριασμών. Πού να φανταζόταν ο αείμνηστος διανοούμενος την ραγδαία εξέλιξη του internet και…
Μερικές ειδήσεις είναι τραγικές, στον αντίποδα μερικές άλλες είναι φαιδρές. Πολύ σπάνια συμβαίνει μια είδηση να είναι τραγική και φαιδρή μαζί. Μια τέτοια είδηση μας ήρθε προχθές από την Ιταλία: Η δήμαρχος μιας μικρής πόλης απαγόρευσε… το κρίκετ! Ναι, αυτό το άθλημα που παίζεται με ένα πλατύ μπαστούνι και μπαλάκι και αυτά είναι όλα όσα…
Φωτο: Έργο ζωγραφικής του Γιάννη Γαΐτη Η σύσκεψη για την καύση απορριμμάτων τραβούσε πολύ. Η αλήθεια ήταν ότι ο Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος πιο πολύ βαρέθηκε, παρά κουράστηκε. Στα σαράντα πέντε του ήταν ήδη δυο χρόνια Δήμαρχος της πόλης με καλό γάμο και δύο παιδιά. Οι Αδαμόπουλοι ήταν μια ισχυρή οικογένεια. Με εκτεταμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες, μπλεκόταν με…
Τα σχολεία ξεκινούν και πάλι, τουλάχιστον για τους εκπαιδευτικούς η εβδομάδα είναι εργάσιμη. Να πω την αλήθεια προτιμούσα το καλοκαίρι, αλλά τέλος πάντων θα ανασκουμπωθώ και θα δουλέψω, μια ψυχή που είναι να βγει… Με αφορμή την νέα σχολική χρονιά θυμήθηκα τα φελλόδεντρα. Θα μου πείτε πού κολλάνε τα φελλόδεντρα με τα σχολεία; Εξηγούμαι: Όταν…
– Ρε, Σουμέλα, μεσημέριασε! Παράτα το ακουστικό και φέρε μου κανένα καθαρό πουκάμισο να ντύνομαι σιγά-σιγά Η Σουμέλα ούτε που έδωσε σημασία στον Γιάννη. Συνέχισε απτόητη να μιλάει στο τηλέφωνο. Μάλλον πιο πολύ άκουγε παρά μιλούσε. Πού και πού μόνο, με ζωηρή φωνή που πρόδιδε περιέργεια αλλά και ενθουσιασμό, άφηνε να της φύγει ένα “μη…
Το φέρετρο ήταν ήδη στην εκκλησία και, περιμένοντας τον παπά, η Λετίτσια έκανε την στερνή παρέα με το στεφάνι της. Δίπλα της λαμπάδες οι δύο κόρες της με στεγνά πια τα μάτια από τον ολονύκτιο θρήνο. Η μικρή πλατεία ήταν γεμάτη κόσμο. Στα καφενεία δεν είχε καρέκλα να κάτσεις. Ο Αιμίλιος ήταν αγαπητός συχωριανός και…
φωτο: “Πασχα”, Marc Chagall Ο Μπάμπης Τάτσης εκμεταλλεύτηκε μια μικρή ανάπαυλα της δουλειάς και χάζευε την κίνηση στο δρόμο. Ήταν Πρεβεζάνος, αλλά μετρούσε ήδη μια τετραετία στη ρεσεψιόν του Imperial. Στα ούτε τριάντα του ήταν καλή τύχη να κολλάει αδιαλείπτως ένσημα και μάλιστα στην Κέρκυρα. Ας είναι καλά οι ξένες γλώσσες και ένας μπάρμπας του…
Τώρα μπορώ να το πω: είμαι από τους μακροβιότερους Χανιώτες. Γεννήθηκα το μακρινό 1927. Ενενηντάρισα πια. Μακρινό βέβαια το 1927 για σας τους νεότερους. Εμένα μου φαίνεται σα χθες. Περνούν τα χρόνια… Περνούν από πάνω μας. Σε μένα τουλάχιστον φαίνεται. Κάνει μπαμ με την πρώτη ματιά. Η φθορά του χρόνου. Όλα αυτά τα χρόνια μένω…