ΠΑΡΕ ΤΟ ΜΗΔΕΝ – του Μανόλη Χατζηπαναγιώτου
Σε προηγούμενο σημείωμα θυμήθηκα το πρώτο ραδιόφωνο στο σπίτι μου. Πριν από μένα όμως είχε εγκατασταθεί στο σπίτι ακόμη ένα τεχνολογικό αξεσουάρ. Το τηλέφωνο siemens. Τότε βέβαια δεν το λέγαμε «σταθερό», όλα τα τηλέφωνα ήταν αυτονόητα σταθερά και μάλιστα πολύ σταθερά. Σχεδόν δύο κιλά. Κλασικό μπεζ με υπόλευκο καντράν.
Η επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Όλα τα σόγια ήταν μακριά και η τακτική επικοινωνία με θείους, θείες και γιαγιάδες ήταν αναγκαία και επιθυμητή. Μόνο εμπόδιο η υπεραστική χρέωση. Όταν το κουβεντολόι τραβούσε σε μάκρος, αυτός που καλούσε έκλεινε την συνδιάλεξη με ένα γελαστό και αγχωμένο «άντε να κλείσουμε γιατί αρκετά γράψαμε». Έτσι λέγαμε τότε, «γράψαμε». Ο ΟΤΕ «έγραφε» τις μονάδες και αν οι συγγενείς ή οι γονείς μου είχαν όρεξη για συζήτηση, ο λογαριασμός θα έρχονταν τσουχτερός. Μερικές φορές όμως η φωνή δεν ακουγόταν με ευκρίνεια. Τότε σχολίαζαν ότι «η γραμμή για Ξάνθη δεν ήταν καθαρή», ή «τι καιρό κάνει στην Καβάλα, δεν ακούγεσαι καθόλου» ή «η γραμμή της Χρυσούπολης κάνει διακοπές». Υπήρχε όμως μια εύκολη λύση: «Για πάρε το μηδέν…»
Μέχρι να πάρουν οι δικοί μου ένα δικό τους διαμέρισμα, σπίτια και διευθύνσεις αλλάξαμε αρκετές. Τηλεφωνικό νούμερο όμως ποτέ. Το πενταψήφιο του σταθερού ήταν ο πρώτος αριθμός που απομνημόνευσα στη ζωή μου. Για αυτό φρόντισαν οι γονείς μου, να ξέρουμε το τηλέφωνό μας για την περίπτωση που χαθούμε. Το πενταψήφιο αυτό είναι χαραγμένο με πυρωμένο σίδερο στο μυαλό μου. Είναι το σπίτι μου. Για πάντα.
