ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ
Στις 23 Φεβρουαρίου η ΕΡΤ πρόκειται να γιορτάσει τα 60 της χρόνια, καθώς εξέπεμψε για πρώτη φορά στις 23 Φλεβάρη του 1966. Όχι, δεν το θυμάμαι, αγέννητος ήμουν. Την θυμάμαι όμως μικρή, νηπιαγωγάκι σχεδόν. Όλοι οι άνθρωποι μιλούν αβέβαια για τις πρώτες τους αναμνήσεις. Για πολλές από τις δικές μου «πρώτες αναμνήσεις» υποψιάζομαι ότι απλώς είναι πρώιμες διηγήσεις τις οποίες εσωτερίκευσα οπτικά. Σε ηλικία τεσσάρων και κάτι χρόνων όμως υπήρχε μια ανάμνηση για την οποία είμαι βέβαιος.
Επιστρέφαμε από το χωριό με την μαμά. Ο πατέρας δούλευε και δεν μπορούσε να πάρει άδεια κι έτσι έμεινε πίσω στις Σέρρες. Όταν μπήκαμε στο μικρό διαμέρισμα των εργατικών κατοικιών, μας περίμενε μια έκπληξη! Μια τηλεόραση! Την είχε αγοράσει ο πατέρας και τώρα πάλευε να την ρυθμίσει «για να φύγουν τα χιόνια». Ο ενθουσιασμός μετριάστηκε γιατί την ώρα εκείνη (είμαι βέβαιος, το θυμάμαι) μιλούσε ακατάπαυστα ένας γραβατωμένος. Ίσως δημοσιογράφος, ίσως ο ίδιος ο Παπαδόπουλος, πάντως δεν έδειχνε τίποτε το ενδιαφέρον.
Σύντομα βέβαια η τηλεόραση έγινε το κέντρο του σπιτιού. Για αιώνες κέντρο της οικογενειακής ζωής ήταν το τζάκι, η φωτιά, η εστία. Παλιά η φωτιά, η εστία ήταν το σύμβολο του σπιτιού, της οικογένειας. Αυτά εγώ τα διάβαζα στα βιβλία. Την δεκαετία του ’70 ο «αποθρώσκων καπνός» ήταν η κεραία. Κέντρο του σπιτιού ήταν η τηλεόραση. ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Άγνωστος Πόλεμος, Λούνα Παρκ, ειδήσεις («Τηλεφημερίς»), Το Περιβόλι του Λαού μας, Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Χαβάη 5-0, πάλι ειδήσεις, Η Μάχη, Αλάτι και Πιπέρι, Λάση, πάλι ειδήσεις, Μεθοριακός Σταθμός, Πανθέοι, Να η Ευκαιρία και πολλά άλλα που ξεθώριασαν από τη μνήμη.
Κάθε Σαββάτο όλη η οικογένεια στον καναπέ, σκεπασμένοι με κουβέρτες γιατί «μόλις μπανιαριστήκαμε». Ήταν η μόνη εκπομπή που βλέπαμε όλοι, μικροί μεγάλοι. Η μαγική ελληνική ταινία του Σαββάτου. Τύφλα να ‘χει το σινεμά. Μόνο που αντί για ποπ-κορν (παπαλούτσες τα λέγαμε στις Σέρρες) η μαμά καθάριζε φρούτα. Η πιο μαγική ώρα βεβαίως ήταν η λατρεμένη Αθλητική Κυριακή με την πιο ξεσηκωτική μουσική έχω ακούσει στη ζωή μου. Και μια φορά τον χρόνο ασπρόμαυρη γιουροβίζιον. Δεν είμαι βέβαιος για καμία ανάμνηση πέρα από το «Kisses for me», το «Hallelujah» και βέβαια το «Μάθημα σολφέζ», το ανυπέρβλητο σουξέ πριν την Παπαρίζου. Ήταν τέτοια η επιτυχία που για χρόνια θεωρούσαμε την Μπέσυ Αργυράκη τραγουδίστρια!
