GRUNDIG
Διαβάζω ότι η 13η Φεβρουαρίου είναι παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου. Το ραδιόφωνο έφτασε στο σπίτι μου πριν από μένα. Το πήρε δώρο ο πατέρας μου στην μαμά, όταν ήταν νιόπαντροι. Καβαλιώτες αμφότεροι, εγκαταστάθηκαν στις Σέρρες όταν ο μπαμπάς έπιασε δουλειά «στη ζάχαρη», στο «Εργοστάσιον Σακχάρεως» επί το επισημότερον. Στην πόλη όμως ήταν ξένοι, συγγενείς δεν υπήρχαν και αρχικά ούτε και πολλοί φίλοι. Όταν ο πατέρας ήταν στη δουλειά, η μοναξιά και η βουβαμάρα ήταν ψυχοπλακωτική για τη νεόνυμφη. Ο χουβαρντάς ερωτευμένος ξόδεψε μισό μισθό και της πήρε ένα κιτρινομπέζ ραδιόφωνο μπαταρίας GRUNDIG.
Αυτό πρόλαβα κι εγώ. Από αυτό άκουγαμε τραγούδια, ραδιοφωνικά θέατρα και -οι γονείς μου- ειδήσεις. Ο διάολός μου ήταν οι αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού. Βαρεμάρα μεγάλη. Όλη η ευρύτερη οικογένειά μου ήταν προσφυγικής καταγωγής. Όμως δεν αναζητούσαμε κανέναν. Όποιος ήταν να βρεθεί, βρέθηκε στα πρώτα χρόνια. Στη δεκαετία του ’70 αμφιβάλλω αν οι αναζητήσεις ήταν ρεαλιστικές. Νομίζω ότι μόνο ο Νίκος Ξανθόπουλος έψαχνε πια στην ταινία «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» που τόσο μας συγκινούσε. Για κάποιον λόγο όμως κανένας δεν το έκλεινε, όπως αργότερα κανένας δεν έκλεινε την τηλεόραση.
Το GRUNDIG όμως γινόταν λατρεμένο τις Κυριακές που άκουγα τα ματς. Άπλωνα βιβλία και τετράδια δήθεν να διαβάσω για την Δευτέρα. Τίποτα. Μόνο τα ματς άκουγα. Με πολύ χαμηλή φωνή, γιατί ο κυριακάτικος μεσημεριανός ύπνος του πατέρα ήταν ιερός. Για να ακούω τις αναμεταδόσεις το ραδιόφωνο σχεδόν το αγκάλιαζα. Το GRUNDIG υπάρχει ακόμη κάπου στο σπίτι. Ήταν από τα παλιά ποιοτικά πράγματα που ήταν «αθάνατα». Ποτέ δεν χάλασε. Απλώς παραμερίστηκε από τον καταιγισμό τεχνολογίας που ακολούθησε. Υποψιάζομαι ότι μέσα θα έχει ακόμη λιωμένες μπαταρίες berec από το ‘80 κάτι. Κρίμας το.
