Ένας θεατρικός μονόλογος πάνω στο ομώνυμο έργο του Μίκη Θεοδωράκη Σκηνικό: Σπίτι μικροαστικό, κάπως παλιομοδίτικο. Στη μέση ένα τραπέζι τραπεζαρίας όπου κάθεται μια γυναίκα περίπου 60 χρονών. Διαβάζει εφημερίδα την οποία αφήνει διπλωμένη στα δύο, όταν ξεκινάει να μιλάει. Πάνω στο τραπέζι ένα μπουκάλι κονιάκ και ένα ποτήρι της ρετσίνας μισογεμάτο (κατά διαστήματα πίνει). Πίσω…
Φωτο: Πίνακας: Λαϊκή αγορά, Παναγιώτης Τέτσης Η λαϊκή της Ξενοκράτους στο Κολωνάκι είναι μακρόστενη όπως οι περισσότερες λαϊκές αγορές της χώρας. Έχει αρχή και τέλος. Έχει όμως κέντρο; Πού βρίσκεται η καρδιά της; Η Ξενοκράτους έχει. Όλοι συμφωνούν. Ανάμεσα στους πολλούς πάγκους ξεχωρίζει ένας πάγκος που τραβάει και μαγνητίζει τα βλέμματα όλων. Είναι ο πάγκος…
Η Ματίλδη πήρε να διαβάσει ένα βιβλίο για να απολαύσει τη σαββατιάτικη ραστώνη. Η θάλασσα δε φαινόταν από το στενό της, αλλά το δροσερό αγέρι του προχωρημένου Μάη έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και έστελνε την αλμύρα της. Ταυτόχρονα έβαλε δίπλα της δυο–τρία παξιμάδια μαζί με αλατσοελιές για να κατευνάσει τη λιγούρα. Στα δεκατρία της…
Απομεσήμερο πια και η Λιάκαινα λαγοκοιμόταν στο καφενείο. Πιο πριν οι χωριανοί, ντυμένοι τα σχολιανά τους έπιναν τον καφέ τους μετά τη λειτουργία. Μετά τραβήχτηκαν όλοι στα σπίτια τους. Ένα πιάτο φαί ακόμη το είχαν. Στον πόλεμο σφαίρα δεν έπεσε στη Δομνίστα, αλλά το χωριό ντύθηκε στα μαύρα. Δέκα χωριανοί αφήσαν τα κόκαλά τους στην…
Ο Λεωνίδας στέκεται ήρεμος μπροστά στην οθόνη. Μοιάζει προσηλωμένος. Ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος προλογίζει κάποια ταινία. Όπως πάντα, η φωνή του είναι ήρεμη, σταθερή, γαλήνια. Η Γιώτα κάνει δουλειές. Κάποτε ο κριτικός τελειώνει και ο Λεωνίδας ανησυχεί. Στρέφει το κεφάλι αριστερά δεξιά, σφίγγει τον αντίχειρά του μέσα στη χούφτα του, κουνά ελάχιστα την καρέκλα του. Η…
«Αρέσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αρέσω. Αλλιώς δε θα με τραβολογούσαν τόσοι γαμπροί. Όλοι με θέλουν. Η αλήθεια είναι ότι ούτ’ εγώ ξέρω τι ακριβώς μου βρίσκουν. Ίσως το προικώο οικόπεδο που έχω «σε ύψωμα με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα». Αυτή ήταν η μεγάλη μου τύχη και η ατυχία μαζί. Γιατί «τύχες» είχα…
Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει καλά. Και συνεχίστηκε ακόμη χειρότερα. Τώρα οδηγούσε απότομα στους φιδογυριστούς δρόμους της νότιας Κρήτης. Αν και καλοκαίρι είχε πια βραδιάσει και ο ανύπαρκτος φωτισμός δυσκόλευε την οδήγηση. Πού και πού βλαστημούσε τους τουρίστες που με τα ενοικιαστικά τους οδηγούσαν «σαν χελώνες». Το τιμόνι του γινόταν ακόμη πιο νευρικό, όταν έπιανε…
Με τη βροχή τα γυαλιά θολώνουν. Θολώνει και το βλέμμα, φυσικό είναι. Αλλά κι η βροχή να μην ήταν το βλέμμα θολώνει από μόνο του, τα χρόνια περνάνε. Αυτό δεν είναι πρόβλημα, οι φακοί στα γυαλιά προσαρμόζονται. Το κακό είναι ότι θολώνουν κι οι αναμνήσεις. Αυτό δε διορθώνεται. Στην αρχή όλες μου οι αναμνήσεις ήταν…
Αντώνης Χριστοφορίδης (26 Μαΐου 1917 – 19 Οκτωβρίου 1985) Υπάρχει ένας αμερικανικός μύθος ότι ο Χίτλερ αποχώρησε από το στάδιο των Ολυμπιακών του 1936 για να μην απονείμει το χρυσό μετάλλιο στον Τσέσε Όουενς. Τον μύθο αυτόν τον διέψευσε ο ίδιος ο Όουενς, λέγοντας αργότερα: «Ο Χίτλερ έπρεπε να έρθει και να φύγει απ’ το…
φωτο: Ν. Λύτρας Στην αρχή δεν ήταν παρά μερικές σταγόνες νερού στο πάτωμα. Ο φύλακας της Εθνικής Πινακοθήκης, τις απέδωσε σε απροσεξία των καθαριστριών. Το φαινόμενο όμως επαναλήφθηκε και προκάλεσε επιπλήξεις και εντάσεις με τις δόλιες τις καθαρίστριες, που ορκίζονταν ότι ήταν προσεκτικές. Μετά τη λήξη του ωραρίου επισκέψεων για το κοινό, ο ευσυνείδητος υπάλληλος…