Αν εξαιρέσεις τη λεύκα, το καφενείο Καπιτόλ, σφηνωμένο ανάμεσα στις πολυκατοικίες της Αθήνας, δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Πελατεία του οι χαρτοπαίκτες της γειτονιάς, φοιτηταρία για μπύρες αλλά και λίγοι περαστικοί που ξαπόσταιναν από δουλειές. Ιδιοκτήτες του οι δυο συνεταίροι, ο Γιάννης κι ο Βαγγέλης. Τη λεύκα την πότιζε ο Γιάννης, καθώς μπαινόβγαινε. Όταν μάζευε…
– Ρε, Σουμέλα, μεσημέριασε! Παράτα το ακουστικό και φέρε μου κανένα καθαρό πουκάμισο να ντύνομαι σιγά-σιγά Η Σουμέλα ούτε που έδωσε σημασία στον Γιάννη. Συνέχισε απτόητη να μιλάει στο τηλέφωνο. Μάλλον πιο πολύ άκουγε παρά μιλούσε. Πού και πού μόνο, με ζωηρή φωνή που πρόδιδε περιέργεια αλλά και ενθουσιασμό, άφηνε να της φύγει ένα “μη…
Το φετινό μουντιάλ το παρακολουθώ ελάχιστα. Λίγο τα τρεχάματα, λίγο που είμαι ξενερωμένος με διάφορα -δεν είναι η ώρα να τα πούμε- πάντως λίγα πράγματα βλέπω. Θυμήθηκα όμως ένα πολύ μακρινό μουντιάλ. Σε ένα χωριό κοντά στις Σέρρες μια καφετέρια είχε μια πισίνα της συμφοράς με τσιμέντο. Πλήρωνες για το μπάνιο και βεβαίως για τον…
Φωτο: Έργο ζωγραφικής του Γιάννη Γαΐτη Η σύσκεψη για την καύση απορριμμάτων τραβούσε πολύ. Η αλήθεια ήταν ότι ο Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος πιο πολύ βαρέθηκε, παρά κουράστηκε. Στα σαράντα πέντε του ήταν ήδη δυο χρόνια Δήμαρχος της πόλης με καλό γάμο και δύο παιδιά. Οι Αδαμόπουλοι ήταν μια ισχυρή οικογένεια. Με εκτεταμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες, μπλεκόταν με…
Το κείμενο «Λίνα» πήρε το 3ο βραβείο στον 10ο διαγωνισμό διηγήματος που προκήρυξε η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας “Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ” με κριτική επιτροπή τις Εύα Ανδρουλιδάκη, Σοφία Ελευθεριάδου, Σίσσυ Ζερβουδάκη, Ευγενία Κορτσάρη και Ειρήνη Παξιμαδάκη. Πέταξε τα ρούχα στον πρώτο σκουπιδοτενεκέ που βρήκε. Τι ρούχα δηλαδή, τις πιτζάμες του πέταξε. Ήθελε να τις…
Η ενορία μου είναι ο Άγιος Στέφανος. Ομολογώ ότι πηγαίνω στην Ανάσταση και στα μνημόσυνα. Τελευταία, συνόδευσα τη μητέρα μου. Φεύγοντας με τσέκαρε: «Ξέρεις ποιος ήταν ο Άγιος Στέφανος;». Μέσες-άκρες ήξερα. Ήταν ο πρώτος μάρτυρας της Χριστιανικής εκκλησίας. Έτσι προέκυψε και το προσωνύμιο «Πρωτομάρτυρας». Έχω ανιψιό Στέφανο και μικρό τον αποκαλούσα «πρωτομάστορα Στέφανο» γιατί ήταν…
Οι ναυτικοί τον ξέρουνε και τον περιγελούν. Ο καπετάν-Σπύρος, να τα λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, τα θέλει και τα παθαίνει. Πώς το λένε, τον τρώει ο κώλος του για καζούρα. Κατά το πρώτον δεν είναι καπετάνιος. Ούτε ναυτικός. Αμφιβάλλω αν έχει «μπαρκάρει» ποτέ του με ψαρόβαρκα για παραγάδι. Το καπέλο του καπετάνιου,…
φωτό: Rebecca Hu Ο αστυνόμος Νανούρης έφτασε γρήγορα στο παλιό εργοστάσιο. Δεν ήταν μόνο η ικανότητά του στο τιμόνι. Τον βοήθησαν και οι άδειοι δρόμοι, Κυριακή βράδυ. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο, έβλεπε μπάλα στην καφετέρια με τον κουμπάρο του και δυο-τρεις φίλους, όλοι συνάδελφοι αστυνομικοί. Δεν είχε βάρδια, αλλά η εμπιστοσύνη του στον αξιωματικό υπηρεσίας…
Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιούνη του 1994 κρατούσε ακόμη από τις δροσιές του Μάη. Ο μεσόκοπος δικηγόρος Θανάσης Τρίκας πήρε το δρόμο για το σπίτι με τα πόδια. Το συνήθιζε τώρα τελευταία να κάνει το «σπίτι-γραφείο, γραφείο-σπίτι» ποδαράτα, ιδίως τα απογεύματα με τις υπηρεσίες κλειστές που δεν χρειαζόταν μετακινήσεις, έτσι κι αλλιώς έβλεπε μόνο πελάτες….
Δεν ήξερε πώς θα προχωρούσε. Αυτό το «σας ευχαριστούμε αλλά αυτό το διάστημα δεν θα ρισκάρουμε με καινούργιες εκδόσεις» ένιωθε να ανεβαίνει στο λαιμό του και να τον πνίγει. Δε χρειαζόταν άλλη συζήτηση. Σηκώθηκε από τη μικρή πολυθρόνα και χωρίς περιττά λόγια πήρε το δακτυλόγραφο από το γραφείο του εκδότη. Βγήκε από την πόρτα χωρίς…