ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΠΕΡΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ
Το φετινό μουντιάλ το παρακολουθώ ελάχιστα. Λίγο τα τρεχάματα, λίγο που είμαι ξενερωμένος με διάφορα -δεν είναι η ώρα να τα πούμε- πάντως λίγα πράγματα βλέπω. Θυμήθηκα όμως ένα πολύ μακρινό μουντιάλ.
Σε ένα χωριό κοντά στις Σέρρες μια καφετέρια είχε μια πισίνα της συμφοράς με τσιμέντο. Πλήρωνες για το μπάνιο και βεβαίως για τον καφέ σου. Για τους Σερραίους βέβαια, που η θάλασσα απείχε εβδομήντα τόσα χιλιόμετρα, ήταν μια χλιδή. Καλοκαίρι του 1978 και ο πατέρας μου με πήρε στην καφετέρια αυτή να δούμε μπάλα. Μουντιάλ, Βραζιλία – Περού. Δεν ήταν ιδιαίτερα φίλαθλος, αλλά γενικά ήθελε να μου κάνει τα χατίρια. Εκεί βρήκαμε ασυνήθιστα πολύ κόσμο. Την αιτία την κατάλαβα με το στόμα ανοιχτό. Η τηλεόραση ήταν έγχρωμη! Ήταν η πρώτη μου φορά. Δεν είμαι βέβαιος αν η ΕΡΤ έκανε έγχρωμη μετάδοση, αλλά ο ιδιοκτήτης είχε γυρίζει την κεραία στην Γιουγκοσλαβία και το σπικάζ ήταν στα σέρβικα. Ασήμαντη λεπτομέρεια. Το πρώτο ημίχρονο δεν κατάφερα να συγκεντρωθώ καθόλου στο παιχνίδι. Έβλεπα το χορτάρι που, ναι, ήταν πράσινο, αυτό το ήξερα και από το γήπεδο του Πανσερραϊκού. Επιβεβαίωσα όμως ότι Βραζιλία παίζει με κιτρινοπράσινες φανέλες και μπλε σορτσάκια. Το Περού φορούσε άσπρα με μια ολοκόκκινη, λαμπερή διαγώνια ρίγα! Έπαθα σοκ! Τελικά φχαριστήθηκα και μπάλα. Η Βραζιλία νίκησε 3-0, έπαιξαν και οι Ζίκο, Ριβελίνο, Σώκρατες κ.τ.λ. Στο Περού φίρμες ήταν οι Ομπλίτας και Κουμπίλιας.
Μετά πήρα την πρώτη μεγάλη ποδοσφαιρική απογοήτευση όταν (μου είπανε ότι) η Αργεντινή τα είχε όλα στημένα. Ας είναι. Εγώ είχα δει έγχρωμη τηλεόραση.
Το πώς αποκτήσαμε εμείς έγχρωμη ήταν υπόθεση ενός άλλου μουντιάλ. Το 1982 στο μουντιάλ της Ισπανίας ήμασταν από τα τελευταία ασπρόμαυρα νοικοκυριά. Για το ματς της πρεμιέρας ένας γείτονας και καλός οικογενειακός φίλος κάλεσε τον πατέρα μου στον από κάτω όροφο να δούνε το ματς με ουζάκια και τα ρέστα. Μια χαρά. Για το δεύτερο ματς ήταν η σειρά του πατέρα να ανταποδώσει. Η μαμά ετοίμασε μεζεκλίκια και όλα ήταν έτοιμα. Η ασπρόμαυρη τηλεόραση όμως έμοιαζε πισωγύρισμα. Στο ημίχρονο ο φίλος (με την καλύτερη διάθεση) είπε «πάμε κάτω μωρέ Αντώνη, να το δούμε έγχρωμο». Η… μαχαιριά ήταν πολύ μεγάλη. Δεν αντεχόταν. Στο τρίτο ματς είχαμε αγοράσει μια (πανάκριβη για την εποχή) έγχρωμη τηλεόραση για να δούμε με αξιοπρέπεια (και ούζα βεβαίως) το υπόλοιπο μουντιάλ.
Τώρα όλες οι τηλεοράσεις είναι έγχρωμες, plasma, high definition και όλα τα ωραία. Τα ματς όμως μού φαίνονται ασπρόμαυρα.
