‘’Οι Τουρκόσποροι’.. Ζωντανά ερημωμένα κομμάτια μνήμης.. H σκατοψυχιά απέναντι στον “ξένο” “Θυμάμαι τους δικούς μας που ήρθαν το 22 από Σμύρνη αλλά και μετά, με την ανταλλαγή πληθυσμών. Άκουγα ιστορίες από τη γιαγιά της Καδιανής,( ζωντανά ερημωμένα κομμάτια μνήμης) σαν ήρθαν διωγμένοι και εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται τσαντίρια . Είχαν στήσει τσαντίρια…
Κι εσύ ,δόλιε τσιγγάνε σα θρηνείς τον Ιγνάθιο (βαριά λαβωμένο) ραγίζει η πέτρα στα μάτια των εργατών· η δυστυχία της Γέρμας στο νυφικό φόρεμα το δάκρυ του νεκρού αδελφού σαν πέτρωσε στα δάση μέσ’ τα ουρλιαχτά των λύκων. Στην βελόνα του θαλασσοπόρου, στους κρύους λόφους με τα κίτρινα κρίνα ντυμένος κρυφά θάνατος παραμονεύει. Μέ’ στις…
Κοιμήσου αγιοκέρι μου Βουβός λυγμός που στάθηκε, σαν κουρνιαχτός στις λέξεις σαν είναι τραίνο η μοναξιά, το δάκρυ πως ν’ αντέξεις. Κουρσεύτηκαν τα χάδια μας, τα πήρε η καταιγίδα αβυσσαλέα του φονιά, στου χρόνου την παγίδα. Είναι στιγμές που γίνονται, οι μέρες μας σκοτάδια άγριες νύχτες του χαμού, τραίνα, ψυχές, ρημάδια. Ποιου ουρανού τα χρώματα,…
θέλω να ευχηθώ σε όλους τους φίλους, από καρδιάς τα καλύτερα -και καλές γιορτές! Σε όποια θάλασσα κι αν ταξιδεύετε!! Όπου σας πάει ο λογισμός σας! Να είναι όαση θαλπωρής και παρηγορητικής αγάπης που τόσο ανάγκη έχουμε στα δύσβατα χρόνια που διανύουμε. Ας βάλουμε όλοι μαζί μια πινελιά στον καμβά της ζωής μας συλλογικά. Όλοι…
Μίκης Θεοδωράκης (29 Ιουλίου 1925 – 2 Σεπτεμβρίου 2021) Μα αλήθεια λέτε; Πότε πέθανε; Τον συνάντησα σήμερα την αυγή σε μια φευγαλέα νότα από καποιο ραδιόφωνο, στο χαμογέλιο ενός μικρού παιδιού καθώς περπατούσε για το σχολείο, στα μάτια του γέροντα εξόριστου ακουμπισμένος στο μπαστουνάκι του, να συλλογίζεται τα χρόνια εκείνα.. Σε μια παλιά ξεχασμένη αφίσα…
Πλάτων : Λένε λοιπόν ότι η ψυχή τού ανθρώπου είναι αθάνατη και για ορισμένο χρόνο αυτή φτάνει σε ένα τέλος – αυτό το ονομάζουν θάνατο- και σε ορισμένο πάλι χρόνο αυτή γεννιέται και δεν χάνεται ποτέ. Μένων, 81b. Τι είναι άραγε ζωή; Όλα ήταν ξεκάθαρα, όλα είχαν πάρει τις σωστές τους διαστάσεις τώρα πια, αναλογιζόμενος το ταξίδι…
Ένα μοναχικό κι έρημο σύμπαν, μέσα στην καρδιά της δημιουργίας. -Μια αιωρούμενη πίκρα, στα μαλλιά του γέροντα χρόνου, που φεύγει περίλυπος για τα έργα του. -Ένα παιδί που παιζογελά στις άκρες των ματιών της ευτυχίας. -Ένα θλιμμένο τραγούδι που δραπέτευσε από πικραμένα χείλι. -Δυο μαύρα μάτια βυθισμένα στο μισοσκόταδο, ψάχνοντας γη και ουρανό. Μια λυπημένη…
Ίσκιοι είμαστε φεγγοβολιάς μες’ το λαμπρό της μέρας στου χρόνου τ’ αετόφτερου κύμα, φωτιά κι αέρας ένα κλαδάκι λυγαριάς που λύγισε στο γιόμα βότσαλα σ’ ακροθαλασσιά που σβήνει ο αφρός το χρώμα γοργόφτερο περαστικό σμάρι που πάει στην Δύση ταξίδι στ’ αξεδιάλυτου, στην ομορφιά, στην φύση Σαν οδοιπόρος σιωπηλός στο έρεβος του χειμώνα περπάτησα με…
Λύτρας Νικηφόρος, Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη Οι λέξεις φτερουγίσανε στις άκρες των ματιών σου και τις σιωπές σου τραγουδάς με μπάσα Γοτθικά στα μονοπάτια τoυ Αίαντα γκρεμίστηκε ο καημό σου και του Καυκάσου τα καρφιά -θρηνούν τ’ αερικά Το πρόσωπο σου σκούριασε σε πελαγίσιο μνήμα λυσσομανούν οι άνεμοι στης νύχτας την αχνιά κι είναι…
Ο τόπος μου Πέρα απ τα όρια του νου και τση ψυχής τους δρόμους γκρεμνά είναι οι τόποι μας που καταργούν τους νόμους πέτρα, αστοιβίδα, αετοί, βιτσίλες και γεράκια θύμος και πρίνοι στέκονται μες τα γυμνά χαράκια. Στου ασπαλάθου την κορφή θα βρεις μαύρο μαντήλι, στου πρίνου την κακοστιφιά πέρδικες στο σφοντύλι, νερά τρεχούμενα περνούν…