Ο Γλάρος

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Κι αυτό το καλοκαίρι… τραυματίας σερνάμενος. Φτάνει στο κατώφλι μας τυλιγμένο τον τελευταίο θύσανο του ουρανού μας. Στα χείλη του, άγουρα κεράσια, αγέλαστες θημωνιές και αψιθύριστα όνειρα. Λίγο ακόμα, κι οι ενιαύσιοι όρκοι των εραστών θα μείνουν αταξίδευτοι μαζί με τα στεριανά παραγάδια σε νοτισμένες και αφιλόξενες ακρογιαλιές. Λίγο ακόμα, να ξεθωριάσουν τα χρώματα, να…

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Ήταν τα πρόσωπά τους που μοίραζαν θάνατο. Κι ύστερα, τα χέρια τους που ακουμπούσαν τρεμάμενα τα σερβίτσια. Μέχρι να φτάσει εκείνη η μπουκιά στο στόμα τους ήταν σα να περνούσαν χίλιες ζωές. Είπα κάποτε, δεν θα ξαναπεράσω από ‘δω, κι ύστερα πάλι ακολουθούσα τον ίδιο λασπερό δρόμο. Βλέπεις, είναι κάποιες πόλεις που σε οδηγούν αδίστακτα…

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Περιμένοντας την καταιγίδα, στέγνωσαν οι μέρες μας. Κρέμονται στην απλώστρα του χρόνου όπως εκείνα τα λιωμένα μπλου τζην της εφηβείας, όπως εκείνη η εκδρομή στο εκκρεμές της μνήμης. Περιμένοντας την καταιγίδα, χάθηκαν τα μονοπάτια και τα χνάρια των ανθρώπων κάτω από μια κόκκινη παλίρροια κι ένα ετοιμόρροπο σύννεφο. Κι αν τύχει κάποτε και σε ξαναδώ,…

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Στεκόσουν πάντα πίσω από το μπαρ της νιότης μας. Κάτω από τρεμάμενα φώτα, ανάμεσα σε καλογυαλισμένα σερβίτσια και κουρασμένα βλέμματα. Κάπου εκεί, ανάμεσα στην εύθραυστη μνήμη και τα παγωμένα χαμόγελα των περαστικών. Ανάμεσα στις χαραμάδες του πάθους. Ένας καλοβαλμένος δανδής στο σκηνικό των ονείρων μας, της μαγικής μας πόλης. Πώς να τονίσω την τελευταία λέξη…

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Κοιτάζεις τη θάλασσα κι όλα γύρω σου βουλιάζουν αργά μέσα της. Γαλάζιος χιτώνας που σκεπάζει την αμεριμνησία των ανθρώπων. Αμφίβια όνειρα και καλά κρυμμένα ναυάγια κατοικούν εδώ. Κοιτάζεις τη θάλασσα και το νοιώθεις. Όλα γύρω σου συνωμοτούν με την αυθάδεια των χρωμάτων, με τη θλίψη των βοτσάλων, με τον ασάλευτο ουρανό. Κοιτάζεις τη θάλασσα και…

  • ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

    Να περιφέρεις την αλητεία σου πάνω από αγριεμένα κύματα, είναι ένα μικρό θαύμα. Είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να δηλώνεις παρών σ’ έναν αφιλόξενο κόσμο, λίγο πιο πάνω από τα κεφάλια τους, λίγο πιο πάνω από γυάλινες στέγες, φάλτσα βλέμματα και νόθες χειραψίες. Είναι αέναη πτήση ζωής που παίρνει ανάσες σε συννεφένια παγκάκια, λίγο πιο…