Ο Γλάρος

Απ’ το ημερολόγιο του μήνα Δεκέμβρη Αυτά τα μεγάλα πλοία της γραμμής Πειραιάς – Ηράκλειο θαρρείς και έχουν καταργήσει τα απαγορευτικά των περασμένων χρόνων. Όλο και πιο σπάνια καθηλώνονται ασάλευτα στα ντοκ. Η διαδρομή, ένα ουίσκι στο μπαρ κι ένα βλέφαρο που παιχνιδίζει πότε νυσταγμένο και πότε ατάραχο. Δεκέμβρης 2003. Έχει σουρουπώσει και τα φώτα…

Ένας αναλφάβητος κόσμος βρυχάται μέσα μας. Πάθη, έρωτες και πύρινες γλώσσες γλείφουν τις πληγές που αποκτήσαμε μπουσουλώντας. Τελικά, δεν μεγαλώσαμε ποτέ. Μας έλεγαν ψέματα οι ημεροδείκτες, τα βαρύγδουπα ρολόγια, οι παλιές φωτογραφίες. Ζήσαμε απέναντι σε μια συνομωσία χρόνου και ανάμνησης. Ο Γλάρος

Όνειρα καρφιτσωμένα πάνω σε αταξίδευτους  χάρτες. Εξόριστοι φάροι που σου κλείνουν το μάτι σε άγρια περάσματα. Γιγάντια πουλιά που ακροβατούν πάνω σε φρεσκοβαμμένα καταστρώματα, κι ένας έφηβος καπετάνιος που ξενυχτάει χρόνια τώρα στη γέφυρα του πάθους. Κι όλα γύρω να ταξιδεύουν, να ταξιδεύουν, να ταξιδεύουν… Κι ύστερα πάλι ξανακοιτάς τα σκουριασμένα σου χέρια, πεθαίνουν σιγά-σιγά…

Τον φόρτωσαν με όπλα. Τον έντυσαν την βαριά πανοπλία του μίσους και της καχυποψίας. Του τσαλάκωσαν τις χορδές του έρωτα και έπειτα τον τάισαν με ψίχουλα απ’ τον κουρβανά μιας θεσμοθετημένης βίας. Μα αυτός εξακολουθεί να πάλλεται από μια ζωή ξεχασμένη στην μικρή συρόμενη ντουλάπα μιας υγρής γκαρσονιέρας. Παιδί απ’ την μεθόριο, που κάπου –…

Κάθε φορά που θα επιστρέφω θάμαι ένα σύννεφο από χάρτινη βροχή. Λέξεις που θα στέκονται απέναντί σας σαν καλογυαλισμένες κάνες, σημαδεύοντας όλους εκείνους που αγάπησα. Ο Γλάρος

Περάσαμε στο αντίθετο ρεύμα. Εκεί που οι ματιές, σκουριασμένα τροχοφόρα, κουβαλούν το θάνατο. Μοντέλα παλιάς κοπής και εύθραυστης μνήμης. Ίσως ξανασυναντηθούμε στο τελευταίο φανάρι που οδηγεί στην κόλαση. Ίσως… Ο Γλάρος

Ανακατεύεις την τράπουλα και σου κόβονται τα δάχτυλα. Μετράς τα χαρτιά και σου λείπουν άσσοι, έτσι ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβεις, βγαίνεις απ’ το παιχνίδι. Και δεν έχεις χέρια, δεν έχεις μανίκια για να σώσεις την παρτίδα. Ένας ανάπηρος χαρτοπαίχτης που αφήνει τα κομμάτια του κάτω από το αμυδρό φως μιας υπόγειας λέσχης. Ο Γλάρος

Καλοκαίρι του '73. Η φωτιά στην παραλία ήταν δυνατή. Άλλαζε πολλά χρώματα, μέχρι να φτάσει να μας αρπάξει ολόκληρους και να μας τυλίξει για πάντα. Ήταν ένα παιχνίδι από κείνα τα πολλά που μάθαμε, ψάχνοντας τα τελευταία μας τραύματα, στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωής μας. Τον μήνα Αύγουστο εκείνη την χρονιά είχε πολλά μελτέμια. Τα…

Ήταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά ως πιτσιρικάς τα γραφεία της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ» στην οδό Θεσσαλονίκης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ κι απ’ ό,τι φαίνεται θα κουβαλάω για πάντα μέσα μου τη μυρωδιά εκείνου του στενού και υγρού γραφείου. Εκείνος, σκυμμένος πάνω απ’ τα χαρτιά του έγραφε ακατάπαυστα κι…

Πριν λίγες μέρες έφυγε και η μάνα. Δεν θα μας ξανατραγουδήσει, ούτε θα σκύψει πάνω απ’ το τσικάλι που αχνίζει για να ρίξει την τελευταία πρέζα αλάτι. Λήξις συναγερμού! Τα πάντα ταξιδεύουν αθόρυβα στο βυθό της μνήμης. Συγνώμη που δεν βρήκα το θάρρος να σ’ αποχαιρετήσω. Ο Γλάρος