Στις 20 Δεκεμβρίου του 2009, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, κατά τη συνήθη έκφραση, ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης. Είχε γεννηθεί στις 23 Απριλίου του 1916 και με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού κηρύχθηκε το 2016 «Έτος Γιάννη Μόραλη» ενώ θεσμοθετήθηκε το Βραβείο Εικαστικών Τεχνών «Γιάννης…
Ο αγαθός κυριούλης της εικόνας, μοιάζει με: α) συνταξιούχο δικαστικό του παλιού ίσως και του νέου καιρού, που μετά τη σύνταξη εκτελεί χρέη ιεροψάλτου και επιτρόπου μαζί στον καθεδρικό ναό επαρχιακής πόλης, β) τον αμέμπτου γυμνασιάρχη του μικτού εξαταξίου γυμνασίου Αγ. Βαρβάρας, που είχε χωρίσει την αυλή του σχολείο στα δυο, αρρένων και θηλέων, γ)…
«Πάρ’ το αλλιώς»!, λέω στον εαυτό μου κάθε πρωί που βγαίνω από το σπίτι και μπαίνω στο αυτοκίνητο. Όχι, δεν εννοώ το τιμόνι, είμαι καλή οδηγός. Εκεί που δεν είμαι -πλέον- καλή είναι στη διαχείριση της καθημερινότητας. Ύπουλο πράγμα, η άτιμη! Διότι α) δεν έχει σταθερή ποιότητα αλλά είναι ραγδαία και απρόβλεπτα επιδεινούμενη και β)…
Ο Έλληνας θεωρείται ο γενάρχης των Ελλήνων κι αυτό είναι ολοφάνερο από το όνομα που υπερήφανα φέρουμε έκτοτε. Ο προ-προ-προ (πολλά προ) προπάππος μας αυτός ήταν “προϊόν” κατακλυσμού κι αυτό φαίνεται θα το κουβαλάμε ως λαός εις τους αιώνας των αιώνων. Ο “πατέρας” του Δευκαλίων και η “μητέρα” του Πύρρα, βασιλείς της Θεσσαλίας ( που…
Το φετίχ των παιδικών μου χρόνων ήταν ο χάρτης. Αρχικά της Κρήτης, μετά της Ελλάδας, ύστερα της Ευρώπης και όσο μεγάλωνα εγώ μεγάλωνε κι ο κόσμος μου κι έβαζα μπροστά μου τον παγκόσμιο χάρτη. Τη γνώση, ας πούμε, ότι η Νέα Υόρκη βρίσκεται στην εκβολές του ποταμού Χάντσον την απέκτησα στην τρυφερή ηλικία των 12…
Άκουγα για τον Πόλεμο των 6 Ημερών και γνωρίζοντας για Εκατονταετή, Τριακονταετή, Πελοποννησιακό, Μηδικούς, Παγκόσμιους και άλλους πολύχρονους πολέμους, που άφηναν πίσω τους συντρίμμια, νικητές και μη, άπαντες ηττημένοι, αυτός μου φαινόταν σαν ψέμα. Δεν υπάρχει περίπτωση, έλεγα, σε 6 ημέρες να καταφέρεις τέτοια νίκη επί του συνασπισμού των αντιπάλων και μάλιστα τόσο θριαμβευτικά, με…
Κάθε πρωί με ξυπνούν πότε τα πουλιά, πότε ο γάτος μου, συνηθέστερα οι καμπάνες των γύρω ναών, για τις οποίες θα τα πούμε άλλη φορά. Σήμερα με ξύπνησε η Μακαρένα. Άσμα ηρωικό, καθόλου πένθιμο, αλλά αντιθέτως ζωηρό, που μεσουράνησε προ 22ετίας, άρα είναι πλέον παραδοσιακό. Πέρασε από τα πιο αθώα γλέντια των παιδικών χρόνων κι…
Με αφορμή το άρθρο αυτό, θυμήθηκα ότι έγραψα κι εγώ κάποτε ένα γράμμα στον Άη Βασίλη, ως γνήσια Ελληνίδα, χριστιανικής μορφώσεως και παραδοσιακής κουλτούρας. Δεν ξέρω αν το διάβασε ποτέ, αλλά δεν επένδυσα πάνω του, ευτυχώς. Ας ξεκινήσουμε στερεότυπα όπως στα παραμύθια που δε μπορείς παρά να πεις “μια φορά κι έναν καιρό”: Αγαπημένε μου…
Ανάμεσα στα τόσα κλισέ με τα οποία διαχειρίζονται τα ΜΜΕ την επικαιρότητα, δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις για να το υιοθετήσεις κι εσύ, να το εντάξεις στο λεξιλόγιό σου. Έτσι, για να αποκτήσει κύρος και φαντασία ο λόγος σου, βρε παιδί μου. Τελευταία, όμως, ένα είναι το κλισέ που επαναλαμβάνεται τακτικότερα. Εντάξει, το ξέρω ότι…
Μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά, μπορεί να πέφτει χιόνι ή και όχι. Στην πόλη, όμως, η νύχτα είναι φωτεινή. Ο κόσμος ζει και το δείχνει. Βγαίνει στους δρόμους, γεμίζει τα μαγαζιά, στηρίζει εκδηλώσεις, κάθεται στα μπαλκόνια. Ζει, με κάθε τρόπο και το δικαιούται. Πολλοί ζουν αθόρυβα, διακριτικά, με τους ανθρώπους που αγαπούν, συμπαθούν ή…