Αντόν Τσέχωφ: 17 Ιανουαρίου 1860 – 2 Ιουλίου 1904 - Ειδήσεις Pancreta

Δημοσιεύτηκε

Ο Αντόν Τσέχωφ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1860 στη νότια Ρωσία. Παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, μεγάλωσε με αυταρχικούς, αυστηρούς και θρησκόληπτους κανόνες. Φοίτησε σε ενοριακό ελληνικό σχολείο, στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα σε κλασικό γυμνάσιο και σπούδασε στην Ιατρική του Πανεπιστημίου της Μόσχας.

Από τα φοιτητικά του χρόνια, συνήθιζε να καταπιάνεται με το γράψιμο και συνεργάστηκε με αρκετά περιοδικά της εποχής, όπου κατά καιρούς φιλοξένησαν μονόπρακτα ή χιουμοριστικές αφηγήσεις του.

Εργάστηκε ως γιατρός εντατικοποιώντας τις προσπάθειές του για την καταπολέμηση της χολέρας και η συγγραφή βιβλίων ήταν για εκείνον απλώς μια ευχάριστη ασχολία. Το 1886 γράφει το «Κύκνειο Άσμα» και το 1887 ανεβάζει στο θέατρο το 1οέργο του «Δαίμονας του δάσους» το οποίο απέσπασε αντικρουόμενες κριτικές.

Ταξιδεύει αρκετά και εμπνέεται για τα έργα του, μα πάντα καταλήγει να αποτυπώνει στο χαρτί την αξία της ζωής μέσα από την στυγνή καθημερινότητα και τη συνεχόμενη φθορά της.

Παντρεύτηκε την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, η οποία πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του και έζησε μαζί της τον περισσότερο καιρό εξ αποστάσεως, αναφέροντας συχνά τη φράση «Υπόσχομαι να είμαι ένας εξαιρετικός σύζυγος, αλλά δώσε μου μια σύζυγο που, σαν το φεγγάρι, δεν εμφανίζεται στον ουρανό μου κάθε βράδυ».

Ανέπτυξε στενή φιλία με τους ΜαξίμΓκόρκι, Λέων Τολστόι και Κονσταντίν Στανισλάφσκι η οποία τον συνόδευσε μέχρι το τέλος της ζωής του, προσφέροντάς του την ευχαρίστηση μιας πολυσύχναστης και στοχαστικής αλληλογραφίας. 

Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 44 ετών στις 2 Ιουλίου του 1904 στη Γερμανία και μεταφέρθηκε για να ταφεί στη γενέτειρά του, αφήνοντας μια τεράστια λογοτεχνική κληρονομιά στις επόμενες γενιές εμπλουτισμένη με διαχρονικά θεατρικά έργα και βαθυστόχαστα διηγήματα που δεσπόζουν ακόμα και σήμερα σε περίοπτες θέσεις της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Ο Άντον Τσέχωφ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα. Στοχαστής, με μια δόση ειρωνείας στα διηγήματά του, με πινελιές πικρίας σε χιουμοριστικά κείμενα, κατάφερε να ξεχωρίσει και να εδραιωθεί ως «ο άνθρωπος που άλλαξε το θέατρο».

Επηρεασμένος από την επαγγελματική του ειδικότητα ως ιατρός, είχε μάθει στη ζωή του να είναι παρατηρητικός. Έγραφε χαρακτηριστικά: «Αν θες να καταλάβεις τη ζωή, πάψε να πιστεύεις αυτά που λένε και αυτά που γράφουν. Μόνο βλέπε, παρατήρα εσύ ο ίδιος και συλλογίσου». Για το λόγο αυτό, ο αναγνώστης για να καταφέρει να εισπράξει τα βαθιά νοήματα που κρύβουν τα έργα του, πρέπει να διαβάζει ή να παρακολουθεί με απόλυτη συγκέντρωση και παρατηρητικότητα.

Ελεύθερος στη σκέψη, αντικειμενικός, οξυδερκής και μετριόφρων με μια τάση να συμπάσχει με τους αδύναμους, κατάφερε με λιτό και περιεκτικό τρόπο να αποτυπώσει στο χαρτί τα βιώματά του, σαρκάζοντας κάθε τι το αλαζονικό, το επηρμένο και κακό.

Περιγράφει στα έργα του σχολαστικά το φυσικό περιβάλλον και στέκεται στην ανθρώπινη ύπαρξη τόσο στην υπόστασή της όσο και στον ψυχικό της κόσμο. Εύστοχα κάποιοι τον αποκαλούν ο ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής!

Έζησε τη ζωή του απλά, αμόλευτα, απέριττα και έφυγε αθόρυβα. Αξίζει να αναφέρω τα χαρακτηριστικά λόγια της συζύγου του, για το τέλος του Τσέχωφ: «Ξύπνησε και δεν μπορούσε να αναπνεύσει κανονικά. Ο γιατρός μου είπε να του δώσω ένα ποτήρι σαμπάνια. Ο Τσέχωφ ήπιε μια γουλιά και είπε στα γερμανικά: «Πεθαίνω». Χαμογέλασε γλυκά όπως πάντα αναφέροντας ότι δεν είχε πιει σαμπάνια για πολλά χρόνια. Τελείωσε το ποτό του, γύρισε πλευρό και πέθανε».

Διαβάζοντας τα έργα του, από τις πρώτες σελίδες, ανείπωτα η γραφή του σε μεταφέρει ομαλά και αβίαστα στα μέρη που περιγράφει, εναρμονίζεσαι με τους χαρακτήρες, με την εποχή και χωρίς να το καταλάβεις αισθάνεσαι να συμπάσχεις μαζί τους, να προβληματίζεσαι και να συμμερίζεσαι τιςαγωνίες τους.

Έργα του όπως ο Βυσσινόκηπος, οι τρεις αδελφές, ο γλάρος, ο θείος Βάνιας, η πρόταση γάμου και πολλά άλλα, πρωταγωνιστούν σε κάθε θεατρική σεζόν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, εξασφαλίζοντας πάντα σίγουρη επιτυχία και ένα δέλεαρ στους καλλιτεχνικούς κύκλους. 

Κλείνοντας, θα κάνω αναφορά σε ένα από τα πολλά αποφθέγματά του, ελπίζοντας να αποτελέσει τροφή για σκέψη όλων μας.

«Δεν είμαστε ευτυχισμένοι.

Η ευτυχία δεν υπάρχει.

Το μόνο που μπορούμε, είναι να την επιθυμούμε…»

Κατερίνα Σιδέρη






Αναρτήθηκε από:

Κατερίνα Σιδέρη