Δημοσιεύτηκε

Στο τέλος του δρόμου, πάντα έβλεπες                                                                             
το σπίτι με τα μπλε παράθυρα, να ξεχωρίζει.                                                                         
Στεκόταν εκεί επιβλητικό, υψώνοντας το μεγαλείο του μπροστά σου.

 

Όσο βιαστικά κι αν περνούσες,               
πάντα κάτι σε μαγνήτιζε σε εκείνο το μπλε των παραθύρων
και τα μάτια σου, δίχως να ‘χουν άλλη επιλογή, βυθίζονταν στις θάλασσές τους.

 

Πολλές φορές, είχε περάσει από το μυαλό σου,
ν’ ακουμπήσεις εκείνο το βαμμένο ξύλινο υλικό, μα τελευταία στιγμή, δίσταζες·

 

ίσως τρόμαζες,
ίσως το ήθελες τόσο, γι’ αυτό κι αγνοούσες την ανάγκη σου αυτή. 
Ακριβώς όπως έκανες και με οποιονδήποτε ήθελες να πλησιάσεις.

 

Το σπίτι με τα μπλε παράθυρα,
πάντα θα σου θυμίζει όλους εκείνους που αγάπησες,
μα στο τέλος, έχασες.

 

Ριζωμένα, σαν θεμέλια, τα συναισθήματά σου,
ρωγμές στους τοίχους, οι χτύποι της καρδιάς σου
κι ένα σπίτι που σε προκαλεί να το κατοικήσεις…
 





Αναρτήθηκε από:

Νάνσυ Γιοβάνογλου

Η ποίηση είναι για τους ευφυείς ή για τους τρελούς;