Δημοσιεύτηκε

«Πώς να τους πεις ότι τα παιδιά, οι γέροι και οι γυναίκες σφάχτηκαν άδικα και τα κουφάρια τους είναι παρατημένα όπως όπως, άκλαυτα; Πώς να τους πεις ότι δεν ξέρεις πού τους έθαψαν ; (...) Το πρόσωπό της ήταν μαύρο και πρησμένο, στραμμένο στον ουρανό, το στόμα της ανοιχτό, κατάμαυρο από τη μύγα, με δόντια που μου φάνηκαν κάτασπρα, πρόσωπο που, χωρίς την παραμικρή σύσπαση, έμοιαζε να μορφάζει ή να χαμογελάει ή να βγάζει κάποιο σιωπηλό και μακρόσυρτο ουρλιαχτό.. Τα δάχτυλα των δύο χεριών ήταν ανοιχτά βεντάλια και τα δέκα δάχτυλα ήταν κομμένα σαν από κλαδευτήρι. Τα ακροδάχτυλα, η τελευταία φάλαγγα, μαζί με τα νύχια, ήταν πεσμένα μέσα στη σκόνη».

Αυτά είδε και αυτά έγραψε ο συγγραφέας Ζαν Ζενέ το 1982 όταν του δοθηκε ειδική άδεια να επισκεφθεί τη Σατίλα, όπου είχε ήδη συντελεσθεί η σφαγή των Παλαιστινίων. Οχι δεν ειναι φάρσα η επανάληψη της Ιστορίας. Είναι μόνο τραγωδία.

Κακατσάκη Χρύσα






Αναρτήθηκε από:

Χρύσα Κακατσάκη

Τα όνειρα είναι πολύ σκληρά για να τ' αντέξεις!!!