Δημοσιεύτηκε

Αγαπώ την Ελλάδα των ποιητών και των πεζογράφων. Την Ακρόπολη του Σεφέρη, τη Θεσσαλονίκη του Καββαδία, την Πρέβεζα του Καρυωτάκη, τη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη, την Αθήνα του Μάρκαρη, την Μακρόνησο του Ρίτσου, την Πατησίων της Κατερίνας, την Ελλάδα του Μίσσιου. Μισώ την Ελλάδα των νοικοκυραίων, την Ελλάδα του Κυρ Παντελή και του Κυρ Μέντιου, την Ελλάδα των προυχόντων και των επαγγελματιών της πολιτικής, την Ελλάδα του παρακράτους.

Αγαπώ την Ελλάδα του απέραντου γαλάζιου. Την Ελλάδα της μίας θάλασσας που απλώνει την αλμύρα σαν χάδι μητρικό στο σώμα μας. Την Ελλάδα της Αγκαλιάς. Μισώ την Ελλάδα του μαύρου στις πλατείες, την Ελλάδα των 5 θαλασσών και της αλμύρας των δακρύων, την Ελλάδα των συνόρων.

Αγαπώ την Ελλάδα των γειτονιών. Την Ελλάδα του Φιλοπάππου, της Άνω Πόλης. Αγαπώ την Ελλάδα που ζούσε σε μια συνοικία-όνειρο. Την Ελλάδα που έμοιαζε με ένα μεγάλο τσίρκο. Μισώ την Ελλάδα των σαλονιών, την Ελλάδα της Εκάλης, του Πανοράματος. Την Ελλάδα της ξανθιάς γλάστρας, την Ελλάδα που μοιάζει με κακόγουστη επιθεώρηση. Αγαπώ την Ελλάδα που βλέπω από τα βραχάκια του Άρειου Πάγου, μισώ την Ελλάδα που βλέπει από τον Διόνυσο.

 

Αγαπώ την Ελλάδα της Μεγάλης Παρασκευής, την Ελλάδα των ξωκλησιών της Πλάκας. Μισώ την Ελλάδα των παπάδων, την Ελλάδα των θρησκόληπτων. Αγαπώ την Ελλάδα της τραγωδίας & της φιλοσοφίας, μισώ την Ελλάδα της κατ' επίφαση δημοκρατίας και του αρχαιολατρικού κιτς. 

 

Αγαπώ την Ελλάδα των κινημάτων, την Ελλάδα της αλληλεγγύης, των κοινωνικών ιατρείων, της νυχτερινής εφημερίας στο ΕΣΥ. Μισώ την Ελλάδα των φαρμακοβιομηχανιών, των γιατρών με τα φακελάκια, των ιδιωτικών κερδών με δημόσιες πλάτες.

 

Αγαπώ την Ελλάδα που συγκινείται με ένα γαρύφαλλο. Την Ελλάδα του Άρη, την Ελλάδα της ΠΕΕΑ, την Ελλάδα του φιλότιμου, την Ελλάδα του 62%. Μισώ την Ελλάδα των παρελάσεων, την Ελλάδα των ταγματασφαλιτών, την Ελλάδα της ΕΡΕ, την Ελλάδα της αρπαχτής, την Ελλάδα του ευρώ.

 

Αγαπώ την Ελλάδα των ραδιοπειρατών, την Ελλάδα των 1101, την Ελλάδα του κάμπινγκ και των φεστιβάλ. Μισώ την Ελλάδα της τηλεόρασης, την Ελλάδα των ολιγαρχών, την Ελλάδα της πίστας.

 

Αγαπώ τη Γαλλία του Διαφωτισμού, τη Γαλλία του Μάη. Μισώ τη Γαλλία της γκιλοτίνας, τη Γαλλία του πολέμου στην Αλγερία.

 

Αγαπώ την Αγγλία των Beatles & των Queen, την Αγγλία των μεταλλωρύχων. Μισώ την Αγγλία του ιμπεριαλισμού που δεν δύει ποτέ, την Αγγλία της ΤΙΝΑ.

 

Αγαπώ τη Ρωσία των Σοβιέτ, μισώ τη Ρωσία των γκουλάγκ.

 

Αγαπώ τη Γερμανία του Μπρεχτ, τη Γερμανία της Ρόζας, μισώ τη Γερμανία του Χίτλερ και των SS.

 

Αγαπώ το Ισραήλ του Άμος Οζ, μισώ το Ισραήλ της καταπίεσης.

 

Αγαπώ τις ΗΠΑ των χίπιδων, τις ΗΠΑ του αντιπολεμικού κινήματος, μισώ τις ΗΠΑ του φυλετικού διαχωρισμού, των ατέλειωτων πολέμων. 

 

Αγαπώ την Ελλάδα και τη γλώσσα της. Τη γλώσσα που μου έμαθε να λέω "σ' αγαπώ" & "συγνώμη", τη γλώσσα στην οποία γράφει ο Οδυσσέας τα τραγούδια που με συγκινούν, τη γλώσσα που δίνει σχήμα στο χάος του μυαλού μου. Αγαπώ τη λέξη "λαμπυρίδα", τη λέξη "ονειρεύομαι", τη λέξη "εμπιστοσύνη", τη λέξη "εμείς". Μισώ τη λέξη "σύνορα", τη λέξη "συμφέρει", τη λέξη "θρησκεία", τη λέξη "εγώ".

 

Αγαπώ τη λέξη fraternité, τη λέξη solidarity, τη λέξη революция, τη λέξη Gespenst, τη λέξη שלום, τη λέξη freedom.


Αγαπώ την Ελλάδα, τη δική μου Ελλάδα.

Γιώργος Βακαλόπουλος

Το διαβάσαμε ΕΔΩ






Αναρτήθηκε από: