Αυτά τα μεγάλα πλοία της γραμμής Πειραιάς – Ηράκλειο θαρρείς και έχουν καταργήσει τα απαγορευτικά των περασμένων χρόνων. Όλο και πιο σπάνια καθηλώνονται ασάλευτα στα ντοκ. Η διαδρομή, ένα ουίσκι στο μπαρ κι ένα βλέφαρο που παιχνιδίζει πότε νυσταγμένο και πότε ατάραχο.

Δεκέμβρης 2003. Έχει σουρουπώσει και τα φώτα έχουν ανάψει στους δρόμους και στις βιτρίνες. Η πόλη ντυμένη γιορτινά. Μια υποψία ανακωχής πλανιέται γύρω μου. Είναι η ανάσα της Κυριακής στην καθημερινή μάχη. Οι ταμειακές έχουν σωπάσει και μια βουβαμάρα σκεπάζει τα πάντα. Ώρα για το δικό σου ταμείο σκέφτομαι. Κατηφορίζω την Έβανς και νάτους ξανά μπροστά μου. Ένα τσούρμο παιδιά, σχεδόν κουτρουβαλούν στο ίδιο δρομολόγιο μέχρι να φτάσουν στην πλατεία. Καφές κι ύστερα ζεστή μπουγάτσα στο «Κιρ-Κορ». Δεκέμβρης 1983. Τα «πηγαϊδάκια» στην πλατεία ανοίγουν πολύχρωμα σαν γιορντάνια και ακούγονται ξανά οι φωνές τους.

Δεκέμβρης 1989. Αγία Τριάδα. Μουσική Σκηνή «Τρομπόνι». Πρόβα, τσιγάρα και καφέδες. Ξενύχτια και τσακωμοί, νυσταγμένα «ριφ» στις κιθάρες, αργά και κουρασμένα βήματα. Οι φίλοι, επίδοξοι διαφημιστές και νεαροί παραγγελιοδόχοι σου χτυπούν τις πόρτες. Ακριβά αρώματα και άσπρα δόντια, κουστουμάκια «Armani». Αρχίζεις να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα του θανάτου. Το καταλαβαίνεις λίγα χρονάκια αργότερα.

Χριστούγεννα 1996. Η Μαρία στολίζει το δέντρο. Οι παραγγελιοδόχοι δεν θα ξανάρθουν. Τα μαζεύεις και φεύγεις. Μια βόλτα μέχρι τα Ταμπακαριά μόνος. Από ’δω και πέρα αρχίζουν ατέλειωτες περιπλανήσεις και αναδρομές στον παιδικό σου κόσμο. Δεκέμβρης 1968. Αγία Τριάδα. Τοπίο σταχτί, «Μαύρος Γάτος», ξεγυρισμένα ζεϊμπέκικα, κουρασμένα κορμιά, παραγγελιές και μαχαίρια. Η προσφυγιά στην απομόνωση.

Χριστούγεννα 2003. Κατηφορίζεις την Έβανς κι όλα γύρω ακίνητα. Θλιμμένοι ‘Αη-Βασίληδες και γιρλάντες πολύχρωμες σε ταξιδεύουν πίσω. Λίγο πιο κάτω μ’ ένα ουίσκι στη μπάρα στο «καινούργιο Κύτταρο». Έτσι απαντά ο Γιάννης σ’ αυτούς που ψάχνουν μάταια να βρουν ταμπέλα. Η Μαρία απέναντί μου νυσταγμένη μονολογεί «αύριο πρέπει να στολίσω το δέντρο».

Δεκέμβρης 2018. Ξημερώνει Δευτέρα και θυμάμαι τους παλιούς μου φίλους. Τους βλέπω να περνούν μπροστά μου και να στέκονται μπροστά σ’ έναν καλά γυαλισμένο καθρέφτη. Διαφημιστές και παραγγελιοδόχοι που βουρτσίζουν τα δόντια τους και ισιώνουν τις γραβάτες στο ξεκίνημα της μέρας. Η ιστορία ξαναρχίζει και είναι ίδια. Μα τόσο ίδια!

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Τον μήνα Αύγουστο εκείνη την χρονιά είχε πολλά μελτέμια. Τα λεωφορεία για την ακτή αργούσαν νάρθουν κι όταν κάποτε έφταναν, δεν έπαιρναν άλλους. Μας έψηνε ο ήλιος του Αυγούστου, μα εμείς εκεί. Δεν το βάζαμε κάτω. Αφουγκραζόμαστε το σκάσιμο της ασφάλτου, κάθε που κάναμε χιλιόμετρα ολόκληρα. Ατέλειωτες εκδρομές, χαραγμένες ανεξίτηλα στις φαλακρές επιφάνειες του νησιού μας.

Ύστερα ήρθε κι ο Σεπτέμβρης κουβαλώντας μια ψιλή βροχούλα που θα την θυμάμαι πάντα, γιατί ήταν εκείνες οι σταγόνες που δεν στέγνωσαν ποτέ πάνω στο λινό σου πουκάμισο.

Με τον καιρό αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι τίποτα συνταρακτικό δεν θα ταρακουνούσε την ζωή μας. Όλα έμεναν σχεδόν όπως ήταν γύρω μας. Παλιωμένα και θλιβερά. Μονάχα που εμείς περνούσαμε βιαστικά και φοβισμένα από πάνω τους, σ’ ένα χρόνο ανύποπτο και καθόλου σημαντικό. Φορτωμένοι μια ανάσα πιο μεγάλη απ’ το μπόι μας, καταφέρναμε σχεδόν τα πάντα, όπως γινόταν μ’ όλους τους άλλους ανθρώπους. Ν’ αγαπάμε, να μισιόμαστε, να χαμογελάμε. Πήραν οι καινούργιες μέρες ν’ αλέθουν τα πάντα μαζί με τα κομμάτια μας, τα όνειρα, τους φόβους. Θρυμματίστηκε βάναυσα ο κόσμος γύρω μας κι έγινε ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας.

Αύγουστος του ’73

λόγια αγάπης

χαραγμένα ανεξίτηλα

με σουγιά στ’ αλμυρίκια

ή σε κρανία ζώων

ο ήλιος στο σταυρό

κι’ ύστερα το γέλιο σου

να κουδουνίζει ψηλά

–θρύψαλα πάγου σε ποτήρι διάφανο–

σβήνει τη δίψα

στο βάθος

ένας μικρός ξυπόλητος

πουλάει φρούτα

Τη νύχτα η φωτιά

να μας αρπάζει ολόκληρους

κραυγές που λιώνουν ή πνίγονται

στο βυθό του αστερία

το σώμα μας

πετράδια θλίψης

στο βάθος

ένα καΐκι ολόφωτο

παραμονεύει

Τώρα

δε ξέρω κι’ εγώ πώς

μασκαρεμένοι τουρίστες ή πουλιά

γυροφέρνουν το πτώμα σου

σε πολλαπλές εφορμήσεις

κι’ η θάλασσα απόπληχτη

–κλοιός κι’ αρμύρα–

ξερνάει εντόσθια

στο βάθος

πέντε έξη άνθρωποι μαζεύουν την κορδέλα

στήνουν το πλέγμα

γελούν και φεύγουν

ψηλά στο φαλακρό διάζωμα

ένα γεράκι ανθρώπινο παραμονεύει

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Εκείνος, σκυμμένος πάνω απ’ τα χαρτιά του έγραφε ακατάπαυστα κι άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Ένα «καλώς τον» και ένα «κάθησε», έπειτα σιωπή. Περνούσε ώρα μέχρι ν’ ακουμπήσει κάτω το μολύβι και να σηκώσει το βλέμμα. Αλλά και πάλι η κουβέντα μας σχεδόν ανύπαρκτη. Δυο λέξεις όλες κι όλες για το σπίτι κι άλλες τόσες για το σχολειό. Κι αυτό ήταν. Έπαιρνα πάλι το δρόμο της επιστροφής.

Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια, να μεγαλώσουμε και οι δύο για να καταλάβω πόσο απαραίτητη και χρήσιμη και για τους δυο μας ήταν εκείνη η σιωπή. Εγώ, που είχα όλο το χρόνο ν’ ανακαλύψω ψαχουλεύοντας με όλο μου το σώμα εκείνον τον πρωτόγνωρο κόσμο, κι εκείνος απερίσπαστος από τις σκέψεις του, να γνωρίζει κατά βάθος ότι μ’ αυτή του τη στάση μού σφράγιζε ένα ιδιότυπο διαβατήριο. Ένα διαβατήριο για μια συνομιλία ζωής. Μια συνομιλία που δεν την καταργεί η απουσία του.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Συγνώμη που δεν βρήκα το θάρρος να σ’ αποχαιρετήσω.

Ο Γλάρος

Το άρθρο ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.