Ζωντανά ερημωμένα κομμάτια μνήμης..

H σκατοψυχιά απέναντι στον “ξένο”

“Θυμάμαι τους δικούς μας που ήρθαν το 22 από  Σμύρνη αλλά και μετά, με την ανταλλαγή πληθυσμών.
Άκουγα ιστορίες από τη γιαγιά της Καδιανής,( ζωντανά ερημωμένα κομμάτια μνήμης) σαν ήρθαν διωγμένοι και εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται τσαντίρια .
Είχαν στήσει τσαντίρια οι άνθρωποι και έμεινε το όνομα στην περιοχή.
Μου έλεγε η γιαγιά της:

Γεννούσε η μάνα της, κοιλοπονούσε τρεις μέρες και δεν έβγαινε το παιδί. Κατέβαινε στραβά καθώς λέγανε οι γηραιότερες
Φρικτούς πόνους, ουρλιαχτά κλάματα ..
Έτρεξε ο άντρας της ο Μικρασιάτης να βρει γιατρό, μα τίποτα ..

Κανείς.
Γύρισε όλα τα χωριά προσπαθώντας να σώσει τη γυναίκα του.
Είχαν τρία παιδιά, μωρό σχεδόν το τελευταίο, ίσα που στρατάριζε .

Και τ’ άλλα, τεσσάρων και εφτά .
Απελπισμένος, μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο κάθισε δίπλα στην γυναίκα του.
Του ζήτησε ένα κομμάτι συκώτι, ήταν Χριστούγεννα.
Βγήκε στο χωριό και ζητούσε να πληρώσει όσο-όσο να του δώσουν λιγάκι συκώτι για τη γυναίκα του.
Είχαν κάποιες χρυσές λίρες που είχαν προλάβει απ΄ την καταστροφή.
Κανείς δεν έδωσε.

Έκλειναν οι πόρτες απ’ όπου περνούσε..

Αργά το βράδυ κάποιος τον λυπήθηκε και του έδωσε ένα μικρό κομμάτι, ίσα τρία δάχτυλα ..
Το έβαλε στην χούφτα του χεριού του και έτρεξε.

Η γυναίκα του είχε πεθάνει ..

Την έθαψαν στα χωράφια  έξω, μαζί με το μωρό στην κοιλία της.

Ήταν που απαγορευόταν να θάβονται  στα νεκροταφεία μην τυχόν και.. μολύνουν τους πεθαμένους τους..

Το κομμάτι το συκώτι το έκλεισε το χέρι της σαν στέρνο αντίο ..την παραγγελιά της..

Ακόμα και σήμερα στα χωράφια εκεί, όταν οργώνουν τη γη ξεθάβουν κόκκαλα προσφύγων ..

Σήμερα που κάποιοι βρίζουν τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες, καλό είναι να διαβάσουν την ιστορία αυτού του τόπου μπας και ξεστραβωθούν και δουν ότι πρόσφυγες ήταν και οι παππούδες τους.

Πέρα απ αυτό, η ιστορία αυτού του τόπου είναι γραμμένη με αίμα και αγώνες και την τιμάμε μόνο   βοηθώντας   ανθρώπους που έρχονται ξεριζωμένοι από τη γη και τα πατρογονικά τους .Αυτό το μίσος και ο ρατσισμός δεν μπορεί να διαιωνίζεται εσαεί. Μάλλον είχε δίκιο ο Χατζιδάκις για το τέρας …Συνηθίσαμε την όψη και του μοιάσαμε”..

ΥΓ.

Για όλα τα κακά του κόσμου φταίνε οι ξένοι -οι πρόσφυγες -οι λαθραίοι , οι άνθρωποι χωρίς πατρίδα ,οι διαφορετικοί στο χρώμα, την αντίληψη και το θεό .
Έφυγαν απ τις πατρίδες κι από τα μεγαλεία τους  με σκοπό να γίνουν εγκληματίες, κλεφτές κι οι γυναίκες τους πόρνες .
Φταίνε,  διότι αυτοί έσπρωξαν μια χώρα στην ανέχεια και στον ευτελισμό ,την πείνα στον κοινωνικό μαρασμό ,τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας, στην ανεργία, ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους της καθαρής φυλής .
Έσπρωξαν μια χώρα να αποθηκεύσει το μέλλον και την εθνική κυριαρχία της στους ξένους με το μνημόνιο, (ευτυχώς που έχουμε τους Γερμανούς Φίλους μας και μας βοηθάμε ) και πολλά άλλα ..
Άντε να τους ρίξουμε στα στρατόπεδα και μετά στους φούρνους του Χίτλερ που σαπίζουν από την απραξία και βλέπουμε ..
Έτσι μπορεί να σωθούμε ..

Κι αν δε σωθούμε -θα πιάσουμε τους ομοφυλόφιλους, τις όποιες διαφορετικότητες, μετά τους κομουνιστές, τους γύφτους, μετά τις πόρνες (κάτι ξεκίνησε από κει άλλα σταμάτησε  ο Λοβέρδος αν ξεχάσατε)  και βλέπουμε …

Ούτε ένα λιθοβολισμός για το καλό ρε γαμώτο δεν έγινε …

Τις βγάλαμε   και τις εξευτελίσαμε στο γυαλί σαν τιμωρία (τα  κανάλια με διαταγή Λοβέρδου )  και οι  φυλλάδες ,όχι όμως τους πελάτες τους . Έδωσαν ακόμα και  τις διευθύνσεις τους…

Αυτοκτόνησε  η Κατερίνα, του κ Αντώνη και της κ Δημητρούλας, 34 χρονών μοναχοκόρη  ,28 Νοεμβρίου του 2014 σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με χάπια

Στεναχωρηθήκαμε που δεν συνέβη  και με τις   άλλες… κάτι είναι κι αυτό.

Έτσι θα σώσουμε την κατακάθαρη φυλή μας !!

Kατα τ’ άλλα δε φταίει η Συνθήκης Δουβλίνο με όλους τους αριθμούς της που υπέγραψε η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον μέχρι πρότινος πρωθυπουργό, η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρο εγκλεισμού όλων των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών που απλώς χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πέρασμα προς την Ευρώπη.

Δε φταίνε εκείνοι  που βομβαρδίζουν τις πατρίδες τους, οι έμποροι όπλων των εθνών.

Όχι,Φταίνε οι πρόσφυγες, οι ξένοι στο χρώμα, την θρησκεία  και την πατρίδα ..

Άιντε να τους βάλουμε στους φούρνους, να τους πνίξουμε στη θάλασσα, να καθαρίσουμε και με τη συνείδηση μας (όση έχει απομείνει ) μια και καλή ..

Άχρηστο εργαλείο …

Μια φυλή ανθρώπων – ξεχασμένη  από το Δικό τους Θεό – τιμωρημένοι και από το Δικό μας   -και την διαστρεβλωμένη σκόπιμα αντίληψη μας …..

Το άρθρο H σκατοψυχιά απέναντι στον “Ξένο” εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Το άρθρο Γέρμα – Αντωνογιαννάκης Ηρακλής εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Βουβός λυγμός που στάθηκε, σαν κουρνιαχτός στις λέξεις

σαν είναι τραίνο η μοναξιά, το δάκρυ πως ν’ αντέξεις.

Κουρσεύτηκαν τα χάδια μας, τα πήρε η καταιγίδα

αβυσσαλέα του φονιά, στου χρόνου την παγίδα.

Είναι στιγμές που γίνονται, οι μέρες μας σκοτάδια

άγριες νύχτες του χαμού, τραίνα, ψυχές, ρημάδια.

Ποιου ουρανού τα χρώματα, μπορούνε ν’ αγκαλιάσουν

τόσων αγγέλων τα φτερά, τον πόνο να σκεπάσουν;

Έφτασα Μάνα μου…μην κλαις, πέσε γλυκά κοιμήσου,

τους δολοφόνους στείλετε, στα βάθη της αβύσσου.

Έχω μαζί τους φίλους μου, τα τρυφερά τους χάδια,

κρατώ τα λόγια που είπαμε, τα δύσκολα μας βράδια.

Κράτησα χρώμα της δροσιάς, να λούσω τα μαλλιά σας,

δάκρυ και μύρο της ροδιάς, να πλύνω τα κορμιά σας.

Βάσταξα μέσα μου βαθιά, του πόνου αγιοκέρι,

την ερημιά μου έκαμα, δαμασκηνό μαχαίρι…

Κοιμήσου αγιοκέρι μου φως και ζωή, αναπνιά μου

χάδι και τρυφερέ μου ανθέ, λουλούδι τς’ ερημιάς μου. 

Θα δώσω κάθε μου πνοή, να δικαστεί η αλήθεια,

που οι δολοφόνοι πράττουνε, συγκάλυψης συνήθεια.

Στέκει η Μάνα και θρηνεί, στα μαύρα καρτερεύει, 

στα ρόδα που της κόψανε, δικαίωση γυρεύει.

Βαστώ τον άδικο θεό, τ’ άδικο τ’ απανθρώπου,

στην ύβρι στέκει η Νέμεσις, καταμεσής του τόπου.

_______________

Βουβός Λυγμός

Κι ήταν η νύχτα πυρκαγιά κι η μέρα από βράχο. 

Μοναχά η λόγχη της εγκατάλειψης κι η δυστυχία των ανέμων,

κούρνιαζαν στα ξερά χόρτα και στα ματωμένα κορμιά τούτη την ώρα.

Ο βράχος που θρηνούσε τη μάνα γη

και τα κοράκια που σφάδαζαν στον κουρνιαχτό της νύχτας.

Ο σαρκοβόρος θάνατος πάνω στην αθάνατη άλγη,

η αστραπή που κάθιζε πάνω στα φρύδια των γκρεμών να ξαποστάσει,

να πιει αίμα που κυλούσε στα ποτάμια και στα θροΐσματα της τελευταίας ανάσας,

μιας γης που βούλιαζε κόκκινη στο βρόμικο νυφικό της φόρεμα.

Κι ακροβατούσαν στις χαραμάδες της νύχτας ξυπόλητοι, κουρελιασμένοι,

με ματωμένα κορμιά -μικροί Άγγελοι τα παιδιά μας-

Περπατούσαν στ’αποκαΐδια μαυρισμένα από τις στάχτες,

χωρίς να έχουνε κάπου να πάνε…

Κι έρχονταν η πυρκαγιά καίγοντας τα κορμιά ,

έτσι, που μόνο την ανάμνηση μιας δόλιας μάνας το ουρλιαχτό είχαν πια,

ξερό κλαδί στο πέρασμα της.

Κι έμπαιναν στην αγκαλιά του πατέρα ζητώντας προστασία,

το άσβηστο παρηγορητικό χάδι πριχού πετρώσουν και χαθούν οι καρποί μιας αξόδευτης ζωής,

ένα καταραμένο τραίνο που έσπερνε θάνατο και σκοτάδι …

Πέτρα βαριά τα ουρλιαχτά. Πέτρα βαριά ο θάνατος. 

Κι ήρθενε η ώρα που γεννοβολούσε τ’ αγρίμι και στάλαζε το βογγητό,

βάφοντας το φρύδι τ’ ορίζοντα,

καθώς άνοιγε να περάσουν τα παιδιά που κινούσαν αργοφτέρουγα

στο στερνό τους ταξίδι φορτωμένοι στις πλάτες τους νεκρούς φίλους,

τα αλησμόνητα χάδια, την τρυφερή τους κατανόηση.

(Παραδίπλα οι δολοφόνοι μες’ την άγρια αμαρτία,

βουτηγμένοι σε μια ανισόρροπη παράνοια «αγνοί και αναμάρτητοι»

μαύρα κοράκια ασελγούσαν πάνω στα κομματιασμένα νεανικά κορμιά).

Ξοπίσω οι Μανάδες τους, σαν έπαιζαν ανέμελα κρυφτό με τον θάνατο,

κυνηγώντας χρώματα σκόρπια τις κομματιασμένες αναμνήσεις…

Ένα κύμα σβήνει τη μνήμη από την ακρογιαλιά του χάρτη μας

και μένουν τα παιδικά παιγνίδια κομματιασμένα μαζί τα τρυφερά αγγίγματα,

οι αγάπες που δεν πρόλαβαν ν’ ανθίσουν, τα τελευταία λόγια , «θα σ’ αγαπώ για πάντα»…

Τα χιλιοκαμμένα ρούχα μαρτυρούσαν την φρίκη που κρέμονταν από τον ετοιμόρροπο κόσμο. 

Εκεί, στην άκρη του ορίζοντα κατέβαινε η θάλασσα απ’ τον ουράνιο θόλο της

και ξέπλενε το γκρίζο μουντό, τις στάχτες και τ’ αποκαΐδια,

γιάτρευε τις πληγές των οδοιπόρων-ντύνοντας τους με καθάριο φως-

καθώς κινούσαν κι έσβηναν μέσ’ στον άνεμο και τον χρόνο.

Έφτασα μαμά… Έφτασα… Κοιμήσου… Σ’ αγαπώ…

Πρώτη δημοσίευση από: www.dionellis.gr/

Το άρθρο Δύο ποιήματα για το έγκλημα των Τεμπών εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Το άρθρο Σε όποια θάλασσα κι αν ταξιδεύετε… εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Το άρθρο Κέρδισε την αθανασία με το σπαθί και με τις νότες εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Τι είναι άραγε ζωή;

Όλα ήταν ξεκάθαρα, όλα είχαν πάρει τις σωστές τους διαστάσεις τώρα πια, αναλογιζόμενος το ταξίδι που διέσχισε, ακροβατώντας ανάμεσα σε δυο κόσμους.
Των πεθαμένων και των ζωντανών.
Των ”ζωντανών” που αρνιόταν να δουν και να ζήσουν την αλήθεια της ζωής, αυτό που ήταν προορισμένοι να πράξουν -και που μια μυστική φωνή, ένας ψίθυρος, υπαγόρευε τις λαχτάρες-τις εξάψεις, τις επιθυμίες- και όλα όσα χαράζουν βαθιά και ανεξίτηλα την ύπαρξη , και που τα μαρτυρούσαν τώρα πια μονάχα οι πεθαμένοι.

Έζησε την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, όντας τραγικός ήρωας ο ίδιος, πάντα στο ενδιάμεσο, μια ανάσα πριν σβήσουν και χαθούν όλα, ένα νεφέλωμα που σκορπούσε με τον άνεμο του θανάτου προτού σβήσουν ολοκληρωτικά τα ανθρώπινα ίχνη που είχαν φορτωθεί.

-Θυμήθηκε τον σκοτωμένο στο φαράγγι πάνω στην ράχη του Ναβουχοδονόσορα μέσα στην λύπη του για την χαμένη του αγαπημένη, τον χαρούμενο ιχθυοπώλη που για χάρη του έστησαν γλέντι οι φίλοι του -περιφέροντας τον μέσα στο φέρετρο στα στενά σοκάκια της πόλης- και που οι αγαπημένες του εταίρες έβαζαν στολίδια τα ..σουτιέν και τα βρακιά τους για το ταξίδεμα του στον άλλο κόσμο.

Τον γέρο Ηγούμενο στην μονή (ένα κεφάλαιο ”βλάσφημο και ανατρεπτικό” για τα δεδομένα της εποχής), βουτηγμένο στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση για το τι εστί Θεός αλλά και για τα έργα του,
και τον μακαρίτη που ”ντύθηκε” γαμπρός- τρεις μέρες πεθαμένος..

Ένα ανατρεπτικό, σουρεαλιστικό σκηνικό που επιλέγει ο συγγραφέας να ”κολυμπήσει” γνωρίζοντας καλά το πεδίο αυτό, χρωματίζοντας με εικόνες και παραστάσεις, που κάνουν τον αναγνώστη να επιστρέφει, προσπαθώντας να ζήσει, να αγγίξει την μαγεία αυτήν ξανά και ξανά ..

Τον ποιητή που υμνεί την σάρκα και τα απόκρυφα της μέσα από τα ύστατα μεταθανάτια ποιήματα του (Ελεγεία για μια τρύπια καπότα-ο νεκρός αυνανιστής-και κάμποσα ακόμα) που οι ομότεχνοι του θεωρούν αισχρά και ανάξια, εξωφρενικά χυδαία και καίγονται στην πυρά.

‘Και οι Νεκροί ας θάψουν τους Νεκρούς τους” είναι ένα ταξίδι,
ένα μεγάλο ταξίδι που ξεκινάει από ένα μικρό χωριό στους πρόποδες κάποιου βουνού, ξεχασμένο μέσα στην επανάληψη του χρόνου.
Περιηγείται τον κάμπο και τα χωριά της Μεσαράς, την Βιάννο, το μεγάλο Κάστρο και κλείνει με την επιστροφή στα ίδια μέρη, στα ίδια βήματα ,στα ίδια πρόσωπα, μονάχα που ο πρωταγωνιστής, ο μικρός Φανούρης, έχει ζήσει δεκάδες ζωές, δεκάδες ιστορίες ανθρώπων που όλοι είχαν δυο κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα . Έλεγαν πάντα την αλήθεια και όλοι τους ήταν νεκροί.

Στο μεταίχμιο δυο κόσμων, εκεί που η αξόδευτη αλήθεια και τα βολικά ψέματα των ζωντανών αποκτούν άλλα νοήματα, εκεί που οαπολογισμός της ύπαρξης ξαναβρίσκει την χαμένη της υπόσταση, εκεί γίνονται όλα ξεκάθαρα.
Η γλώσσα δε που χρησιμοποιεί ο Μιχάλης Αλμπάτης είναι αυτήν των ζωγράφων και ποιητών.

Χρωματίζει τον παράξενο καμβά αυτού του διηγήματος με εικόνες και παραστάσεις που μαγεύουν τον αναγνώστη..
Ο μικρός Φανούρης( σαν άλλος Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ με το ”χάρισμα” των αρωμάτων) βαδίζει στο μεταίχμιο δυο κόσμων και συνομιλεί με τους νεκρούς, είναι από κάθε άποψη μαγική η σύλληψη του Συγγραφέα.

Θεωρώ, ο αναγνώστης θα προσλάβει εκείνα που του επιτρέπει η συνειδησιακή του κατάσταση, και θα αναστοχαστεί πάνω στα μεγάλα υπαρξιακά διλλήματα που τίθενται-μέσα στην περιήγηση αυτήν.

Το μόνο αρνητικό του όλου εγχειρήματος: τελειώνει γρήγορα, πάρα τις 468 του σελίδες του.

Το άρθρο Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Το άρθρο Ο Νέος Κόσμος… εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Σαν οδοιπόρος σιωπηλός στο έρεβος του χειμώνα
περπάτησα με συντριβή το Έαρ του ανθώνα
έχω συνάψει ελπίδας φως σ’ ένα κλαδί τ’ ονείρου
ξαναγγίξω απ’ αγκινιού την ομορφιά τ’ απείρου
να πλέξω κόσμους ξομπλιαστούς και άστρα του ζεφείρου.

Το άρθρο Αντωνογιαννάκης Ηρακλής: Αθιβολή εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Οι λέξεις φτερουγίσανε στις άκρες των ματιών σου
και τις σιωπές σου τραγουδάς με μπάσα Γοτθικά
στα μονοπάτια τoυ Αίαντα γκρεμίστηκε ο καημό σου
και του Καυκάσου τα καρφιά -θρηνούν τ’ αερικά

Το πρόσωπο σου σκούριασε σε πελαγίσιο μνήμα
λυσσομανούν οι άνεμοι στης νύχτας την αχνιά
κι είναι τα μάτια σου γυαλί και ραγισμένο ποίημα
που θρυμματίζουνε γκρεμούς κι άστρα στην καταχνιά

Ζητούσες ότι χάθηκε μες της καρδιάς νυχτέρια
και στα βαθιά σου όνειρα τα Διονυσιακά
δικαιοσύνη ζήταγες στου Κρέοντα τα χέρια
μα η Αντιγόνη σάλπαρε μια νύχτα ερημικά
Πέρα στα ανεπίστρεπτα στης μνήμης ξεχασμένα
του Πολυνείκη του άταφου σαρκώνεται η θωριά
τα χείλια σου δαφνόφυλλα και μύρα αγιασμένα
που με τον θρήνο σου ζητάς να βρεις παρηγοριά

Σ’ αυτόν τον τόπο γύρευες να βρεις δικαιοσύνη
τα χέρια σου όλο μάτωνες στης μοίρας τα καρφιά
ο κόσμος είναι φυλακή -κήπος αγνωμοσύνης
που τον σκεπάζει τ’ άδικο κι άγρια συννεφιά.

Αντωνογιαννάκης Ηρακλής

Πρώτη δημοσίευση: mandragoras-magazine.gr

Το άρθρο Αντωνογιαννάκης Ηρακλής: «Αντιγόνη» εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.

Το άρθρο Ηρακλής Αντωνογιαννάκης: «Ο τόπος μου» εμφανίστηκε πρώτα στο PANCRETA ∙ Ειδήσεις, άρθρα & προτάσεις.