Σελήνη: Το πρόγραμμα «Artemis» μπορεί να μεταλλάξει για πάντα τον άνθρωπο – Αλυσιδωτές επιπτώσεις
Η ανθρωπότητα ετοιμάζεται για μόνιμη παρουσία στη Σελήνη και τον Άρη. Πώς η ζωή εκτός Γης μπορεί να αλλάξει το DNA του ανθρώπου.
Το 1969, οι αστροναύτες της NASA, Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Άλντριν, πάτησαν για πρώτη φορά στη Σελήνη κατά την ιστορική αποστολή Apollo 11, αλλάζοντας για πάντα την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Η επιτυχία αυτή σήμανε όχι μόνο μια γεωπολιτική νίκη για τις ΗΠΑ, αλλά πυροδότησε και τεχνολογικές εξελίξεις, ενώ ενέπνευσε το παγκόσμιο περιβαλλοντικό κίνημα μέσα από τις εμβληματικές εικόνες της Γης από το διάστημα.
Όσο σημαντικές κι αν ήταν αυτές οι εξελίξεις για το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, το πρόγραμμα «Artemis» της NASA θα μπορούσε να αποδειχθεί ακόμη πιο καθοριστικό, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Washington Post.
Σήμερα λοιπόν, η NASA ετοιμάζεται για ένα ακόμα μεγάλο βήμα με το πρόγραμμα Artemis, το οποίο υπόσχεται να επαναφέρει ανθρώπους στη Σελήνη και να δημιουργήσει μια βάση που θα αλλάξει για πάντα την εξερεύνηση του διαστήματος.
Το Artemis ξεκίνησε κατά την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ και συνεχίστηκε με την υποστήριξη της διοίκησης Τζο Μπάιντεν. Στην πρόσφατη εκδήλωση «Ignition» στις 24 Μαρτίου, ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Άισακμαν, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να δημιουργήσουν μια σεληνιακή βάση έως τη δεκαετία του 2030.
Ο βασικός στόχος της βάσης είναι η ανάπτυξη τεχνολογιών που θα επιτρέπουν μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα, μειώνοντας την εξάρτηση από ανεφοδιασμό από τη Γη. Στο επίκεντρο βρίσκονται η χρήση σεληνιακού εδάφους για κατασκευές και του παγωμένου νερού για πόση, καλλιέργεια τροφίμων και παραγωγή καυσίμων και οξυγόνου μέσω ηλεκτρόλυσης.
Αυτά τα βήματα είναι κρίσιμα για τον απώτερο στόχο: τη δημιουργία μόνιμων αποικιών στον Άρη.
Ζωή στη Σελήνη: Οι αλυσιδωτές επιπτώσεις του προγράμματος Artemis
Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της ανθρώπινης παραμονής σε άλλους πλανήτες ενδέχεται να είναι βαθιές.
Όπως παρατηρεί ένας εξελικτικός βιολόγος, ο Σκοτ Σόλομον, η εγκατάσταση σε απομονωμένα περιβάλλοντα, όπως συνέβη με τα είδη των νησιών Γκαλαμπάγκος, οδηγεί σε εξελικτικές διαφοροποιήσεις. Εκεί, οι διάσημοι σπίνοι εξελίχθηκαν σε 18 διαφορετικά είδη από έναν κοινό πρόγονο.
Στη Σελήνη και στον Άρη, οι μελλοντικοί κάτοικοι θα αντιμετωπίσουν εξαιρετικά ξένα περιβάλλοντα: η μικροβαρύτητα και η αυξημένη ακτινοβολία επηρεάζουν ήδη τον ανθρώπινο οργανισμό. Επίσης, η παραμονή στο διάστημα αποδυναμώνει μύες και οστά, μεταβάλλει τα σωματικά υγρά και μπορεί να επηρεάσει την όραση.
Κατά την παραμονή του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο αστροναύτης Σκοτ Κέλι παρουσίασε επιγενετικές αλλαγές και μεταβολές στα χρωμοσώματά του λόγω ακτινοβολίας. Αν τέτοιες αλλαγές φτάσουν στα αναπαραγωγικά κύτταρα, μπορούν να μεταβιβαστούν στις επόμενες γενιές.
Το Artemis II θα εκθέσει τους αστροναύτες σε ακόμη υψηλότερη ακτινοβολία, καθώς η Σελήνη δεν διαθέτει μαγνητικό πεδίο όπως η Γη, συνθήκες παρόμοιες με αυτές του Άρη.
Οι άνθρωποι που θα ζουν εκεί και θα αποκτήσουν παιδιά ίσως μεταβιβάσουν μεταλλάξεις που προκαλούνται από την ακτινοβολία. Αν και μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν ενδείξεις αυξημένου κινδύνου για τα παιδιά αστροναυτών, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει με τη μακροχρόνια παραμονή στο διάστημα.
Επιπλέον, παιδιά που γεννιούνται στη Σελήνη ή στον Άρη ενδέχεται να μην μπορούν να επιστρέψουν στη Γη. Η χαμηλή βαρύτητα μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη των οστών, την καρδιά και το ανοσοποιητικό σύστημα.
Αν δημιουργηθούν μόνιμοι πληθυσμοί εκτός Γης, η φυσική επιλογή και οι μεταλλάξεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σταδιακή διαφοροποίηση από τους ανθρώπους της Γης ίσως ακόμη και στη δημιουργία νέων ανθρώπινων ειδών.
Η αποστολή Artemis II μπορεί να είναι ένα μικρό βήμα προς τη ζωή στο βαθύ διάστημα, αλλά ίσως αποτελέσει το πρώτο βήμα για ένα τεράστιο άλμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Πηγή: ieidiseis.gr
