ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ
Κι όλα τελικά μένουν πάνω στο τεντωμένο σκοινί μιας θανάσιμης εκκρεμότητας. Έστω κι έτσι, βολεύτηκε το σύμπαν. Πάνω σε μια αναποδογυρισμένη καρέκλα στριμώχτηκαν όλες οι εκδοχές της ζωής μας.
Ο Γλάρος
Υγεία.. πάνω απ’ όλα υγεία «Υγεία να έχουμε κι όλα τ’ άλλα γίνονται», είναι η μόνιμη επωδός του εορταστικού και όχι μόνον ευχολογίου. Δικαίως, βεβαίως, αρκεί να το πιστεύουμε και να εργαζόμαστε πυρετωδώς προς αυτή την κατεύθυνση. Αμέσως, όμως, μόλις δώσουμε και πάρουμε την περί υγείας ευχή τι θα περίμενε κάποιος να κάνουμε; Να σταματήσουμε…
Κάθε πρωί με ξυπνούν πότε τα πουλιά, πότε ο γάτος μου, συνηθέστερα οι καμπάνες των γύρω ναών, για τις οποίες θα τα πούμε άλλη φορά. Σήμερα με ξύπνησε η Μακαρένα. Άσμα ηρωικό, καθόλου πένθιμο, αλλά αντιθέτως ζωηρό, που μεσουράνησε προ 22ετίας, άρα είναι πλέον παραδοσιακό. Πέρασε από τα πιο αθώα γλέντια των παιδικών χρόνων κι…
φωτο, διαδίκτυο Να μη γίνει post-it στο ψυγείο, αλλά tattoo στην ψυχή σου. Τότε θα ξέρεις ότι άξιζε. Να μη γίνει υπενθύμιση χαμένη σ’ ένα ημερολόγιο κινητού, αλλά σημάδι. Τότε θα ξέρεις ότι πραγματικά σου άξιζε. Να θυμάσαι, είναι χαμόγελο πριν κοιμηθείς. Να μην ξεχνάς, είναι υποχρέωση που γίνεται όλο και πιο κουραστική. Να…
Ρόζα Λούξεμπουργκ (5 Μαρτίου 1871 – 15 Ιανουαρίου 1919) – Η «Ρόζα» του ομότιτλου τραγουδιού είναι η Ρόζα Λούξεμπουργκ; – Δεν θέλησε ποτέ, μα ποτέ, όσες φορές και αν τον ρώτησα να μου πει, αλλά προσωπικά είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι ναι, είναι! Κάποιο πολύ κοντινό του πρόσωπο μου είχε πει ότι κάποτε υπήρχε στην ζωή του μία…
Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μήνας. Αυτός φέρνει μαθές τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια. Τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο, αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σ’ αυτόν θα κάνω την προσευχή μου. Όταν θέλω τίποτα, απ’ αυτόν θα το ζητώ. Κι αυτός θα το…
Με τον όρο «Σεπτεμβριανά» εννοούμε το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955. Αποτέλεσμα, οι 100.000 Έλληνες που ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Πόλη να συρρικνωθούν σταδιακά και σήμερα μόλις και μετά βίας να ξεπερνούν…