«Αρέσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αρέσω. Αλλιώς δε θα με τραβολογούσαν τόσοι γαμπροί. Όλοι με θέλουν. Η αλήθεια είναι ότι ούτ’ εγώ ξέρω τι ακριβώς μου βρίσκουν. Ίσως το προικώο οικόπεδο που έχω «σε ύψωμα με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα». Αυτή ήταν η μεγάλη μου τύχη και η ατυχία μαζί. Γιατί «τύχες» είχα…
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Μάχη της Κρήτης είναι γνωστή σε όλους. Μετά την κατάληψη του νησιού από τους ναζί ωστόσο, άρχισαν τα αντίποινα. Στις 2 Ιουνίου 1941, στο χωριό Κοντομαρί Χανίων, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 23 (;) άνδρες, ως αντίποινα για τις εκτελέσεις και τη σφαγή πολλών Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που είχαν πέσει μέσα στους θάμνους. Πτώματα…
Φραντς Κάφκα (3 Ιουλίου 1883 – 3 Ιουνίου 1924) Το 1912 ο Κάφκα συνάντησε στο σπίτι του Μαξ Μπροντ την εικοσιπεντάχρονη Βερολινέζα Φελίτσε Μπάουερ, ανώτερο στέλεχος εταιρείας. Η αλληλογραφία τους (Γράμματα στη Φελίτσε) κράτησε πέντε χρόνια και ήταν πολύ πυκνή, με αποτέλεσμα να οδηγήσει σε μια έντονη σχέση και δύο αρραβώνες, οι οποίοι όμως διαλύθηκαν…
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου: “Να ξαναμάθουμε να φανταζόμαστε – Η σκέψη του Καστοριάδη & η πράξη της ελευθερίας” με τον συγγραφέα και καλό φίλο Ηλία Σεκέρη, μια μεταξύ μας κουβέντα, και τον ευχαριστώ από καρδιάς! Ερ.: Γιατί να επιστρέψουμε σήμερα στον Κορνήλιο Καστοριάδη; Τι έχει να μας πει σε μια εποχή τόσο…
Από τα τέλη του 18ου αιώνα στην Ευρώπη υπήρχαν παντού κουκλοθέατρα. Τα πιο απλά έπαιζαν σε άμαξες, οι οποίες γύριζαν από συνοικία σε συνοικία στις πόλεις. Οι Βιεννέζοι λάτρευαν τις μαριονέτες αλλά και η Βενετία, η Σικελία, η Βοημία ήταν περιοχές όπου ήταν πολύ διαδεδομένο το κουκλοθέατρο. Στο Λονδίνο πριν τον 17ο αιώνα υπήρχαν τουλάχιστον…
Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει καλά. Και συνεχίστηκε ακόμη χειρότερα. Τώρα οδηγούσε απότομα στους φιδογυριστούς δρόμους της νότιας Κρήτης. Αν και καλοκαίρι είχε πια βραδιάσει και ο ανύπαρκτος φωτισμός δυσκόλευε την οδήγηση. Πού και πού βλαστημούσε τους τουρίστες που με τα ενοικιαστικά τους οδηγούσαν «σαν χελώνες». Το τιμόνι του γινόταν ακόμη πιο νευρικό, όταν έπιανε…
Κατερίνα Γώγου (1 Ιουνίου 1940 – 3 Οκτωβρίου 1993) Την είδα κάποτε στους δρόμους να μιλάει με θεατρικές χειρονομίες, να περπατάει στις κόχες των πεζοδρομίων κάνοντας ισορροπία κρατώντας κόκκινα μπαλόνια, τα μάτια της πάντα κοίταζαν ψηλά και φορούσε γάντια, είχα ξεχάσει πως ήταν όλα αυτά που ‘δειχνε πράσινα μάτια σε χλωμό πρόσωπο, παρανάλωμα, θα περπατήσω…
Κανονικά τις επετείους των χωρισμών δεν τις γιορτάζουμε, ούτε καν τις μνημονεύουμε δημόσια -εδώ θα κάνω μιαν εξαίρεση. Τέτοια μέρα πριν από 14 χρόνια, 22 Αυγούστου του 2002, διέκοψα μια σχέση που βαστούσε -πόσο αλήθεια; Δεν έχω κρατήσει την ακριβή ημερομηνία που άρχισε, αλλά κράτησε πάνω-κάτω εικοσπέντε χρόνια. Δεν το είχα πάρει απόφαση να διακόψω…
Δεν ήξερε αν είχε στρίψει στο σωστό δρόμο. Προχώρησε μερικά μέτρα χωματόδρομου. Συνήθιζε να προχωράει στους δρόμους που της ανοίγονταν δίχως να υπολογίζει την απόσταση, την αντοχή, το κόστος. Λακούβες και μεγάλες πέτρες σκόνταφταν κάτω απ΄τους τροχούς. Της άρεσε αυτό το σκαμπανέβασμα. Δεν ήξερε. Αυτό κινητοποιούσε ακόμη περισσότερο τη διάθεσή της να φτάσει. Ήταν περασμένος…
Η μητέρα του ήταν εξαιρετική πιανίστρια για αυτό και ο Ντμίτρι μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο μουσική. Από την ηλικία των δεκατριών ετών άρχισε να φοιτά στο Ωδείο του Πετρογκράντ, στη σημερινή Αγία Πετρούπολη, όπου το 1926 συνέθεσε τη διπλωματική του εργασία. Η μουσική του μόλις είκοσι χρόνων Ντμίτρι, που όλοι ακόμα αποκαλούσαν Μίτια, με…