Κι εκεί που ο κόσμος είχε λύσει όλα του τα προβλήματα ήρθε η βράβευση του Μπομπ Ντίλαν για να σπείρει το διχασμό ανάμεσα σε βιβλιόφιλους και μουσικόφιλους. Σοκ για τους πρώτους, δέος για τους δεύτερους. Οι θεωρητικοί κατέβασαν από τα ράφια όλη τη βιβλιογραφία για να απαντούν στις συνεντεύξεις τους τι εστί λογοτεχνία, χωρίς να…
Πριν 2-3 χρόνια είχα μια μαθήτρια άριστη σε όλα της : επίδοση, επιμέλεια, ήθος κλπ. Εκείνο όμως που μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση ήταν τα υπέροχα ελληνικά της στις εκθέσεις και στα διαγωνίσματα, που πολλοί ενήλικες και μορφωμένοι θα ζήλευαν. Μια μέρα είχε έρθει η μητέρα της στο σχολείο και μ’ έτρωγε η περιέργεια να…
«Ατιμε ντουνιά!» (Ατιμη εξουσία!) Πριν από σχεδόν δύο μήνες (6-7 Αυγούστου) έγραφα για την ταινία-σταθμό στον ελληνικό κινηματογράφο «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου (1956). Και ιδού πέντε χρόνια αργότερα (1961, πριν από 55 χρόνια) μια άλλη ταινία ήρθε να ταράξει, όπως θα λέγαμε, τα νερά. Μια ακόμη ταινία-ρωγμή στον ημέτερο κινηματογράφο, ο οποίος αναλωνόταν σε…
«Τι είναι Θεός τι μη θεός και τι τ’ ανάμεσό του;» Δεν είμαστε ντέτεκτιβ του οντολογικού αινίγματος για ν’ απαντήσουμε με σαφήνεια στην απορία του ποιητή. Ξέρουμε όμως σίγουρα ότι η θρησκεία απορρέει από μια εσωτερική ανάγκη και ο καθένας την εναποθέτει στα πόδια όποιου θεού επιλέξει, ακόμη και του ανύπαρκτου. Με την προϋπόθεση λοιπόν…
«Εντός του πραγματικά ανεστραμμένου κόσμου, το αληθινό είναι μόνο μια στιγμή του ψεύδους». Η 9η θέση από την Κοινωνία του θεάματος του Γ. Ντεμπόρ γράφεται πολύ πριν το Διαδίκτυο και τα συμπαρομαρτούντα social media αλλάξουν ριζικά τον τρόπο θέασης των πραγμάτων. Αυτή η αλλαγή συμπαρέσυρε κάθε έκφανση της ζωής και φυσικά το τέλος της. Ο,τι…
Προ ημερών ο φίλος δημήτρης- τζίμης οικονομίδης έκανε μια ανάρτηση στην οποία σχολίαζε την ολοένα αυξανόμενη παντοδυναμία του Ιβάν Σαββίδη στη Θεσσαλονίκη, που έφτασε σε σημείο να παριστάνεται σε οικογενειακή σέλφι σε εκκλησία της πόλης. Η απεικόνισή του στο ίδιο σχεδόν ύψος με τον Χριστό και την Παναγία αγγίζει αν όχι τα όρια της βλασφημίας,…
Πρωτοδιορίστηκα στη Θήβα, με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου και την περιέργεια να δω πώς είναι η αντίπερα όχθη (που αν δεν την κρατήσεις είσαι χαμένος από χέρι). Ξαναβρέθηκα, μέσω φβ, με αρκετά παιδιά εκείνης της χρονιάς, έστω και διαδικτυακά. Τις προάλλες προστέθηκε μια ακόμη στην παρέα, η Αλεξάνδρα. Μου έκανε αίτημα, γιατί είχαν την κουβέντα…
Οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουν μια μαζοχιστική πλευρά. Σε μένα εκδηλώνεται σποραδικά, με τη μορφή μιας ακατάσχετης επιθυμίας να παρακολουθήσω ειδήσεις από το στόμα του Κ. Μπογδάνου. Όχι φυσικά για να ενημερωθώ απ’ αυτόν και την παρέα του ούτε για να εμπεδώσω το ιδεολογικό του στίγμα, γνωστό τοις πάσι. Με ωθεί απλά η περιέργεια να δω…
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ασχοληθώ ξανά με το "φαινόμενο" Μπογδάνος, αλλά δεν κρατιέμαι. Αμα τη επιστροφή του χθες, σχολίασε τον Ζαχαριάδη ότι είπε τη λέξη πολυφωνικότητα και όχι πολυφωνία που είναι η σωστή. Κοίτα ποιος μιλάει! Αυτός που κάνει λάθη ακόμα και όταν σωπαίνει. Θα με πιάσει καμιά μέρα το μαζοχιστικό μου…
Χθες, όπως και κάθε μέρα σηκώθηκα σχετικά πρωί για να πω καλημέρα στους φίλους μου. Μετά εντελώς τυχαία ανακάλυψα τη διαγραφή μου από ένα ανέλπιστο πρόσωπο. Η διαγραφή χωρίς σοβαρό λόγο είναι κάτι σαν bullying, και σεις, κυρία, μας έχετε πει στην τάξη πως το bullying είναι πολύ κακό πράγμα και γι’ αυτό στεναχωρήθηκα πολύ….