Ηρακλής Αντωνογιαννάκης – Εκεί όπου η γη μαθαίνει να μιλά
Υπάρχουν τόποι που δεν ζητούν να τους επισκεφθείς. Περιμένουν υπομονετικά, να είσαι έτοιμος να τους ακούσεις. Τόποι όπου ο άνεμος δεν φυσά απλώς, μεταφέρει μνήμες. Όπου τα δέντρα δεν υψώνουν μόνο τους κορμούς τους προς τον ουρανό, αλλά κρατούν μέσα τους τον αργό χρόνο της γης.
Το Δασάκι του Κουτσουρά, το δάσος της Απηγανιάς και το Φαράγγι των Πεταλούδων απλώνονται σαν μια μυστική προσευχή πάνω σε πέντε χιλιάδες στρέμματα κρητικής γης. Εκεί η φύση δεν είναι σκηνικό. Είναι μια παρουσία που μας κοιτάζει με την υπομονή των αιώνων, περιμένοντας να θυμηθούμε ποιοι υπήρξαμε πριν μάθουμε να βιαζόμαστε.
Ίσως γι’ αυτό γεννήθηκε η επιθυμία να γίνει αυτός ο τόπος Βοτανικό Πάρκο. Όχι μόνο για να προστατευθούν τα φυτά και τα δέντρα, αλλά για να διασωθεί ένας τρόπος να κατοικεί ο άνθρωπος μέσα στον κόσμο χωρίς να τον πληγώνει. Γιατί κάθε φύλλο γνωρίζει κάτι που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν: πως η ζωή ανθίζει μόνο όταν αφήνεται ελεύθερη.
Στις 13 Ιουλίου, μέσα στη γαλήνη αυτού του τόπου, συνέβη κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Ποιητές και μουσικοί δεν συγκεντρώθηκαν απλώς για μια εκδήλωση. Έμοιαζαν να ανταποκρίνονται σε ένα αθόρυβο κάλεσμα του ίδιου του τοπίου. Οι λέξεις έβρισκαν καταφύγιο κάτω από τα πεύκα, η λύρα συνομιλούσε με τον άνεμο, η στάμνα κρατούσε τον ρυθμό της γης, και για λίγες ώρες κανείς δεν ένιωθε ξένος μέσα στον κόσμο.
Η ποίηση, όταν είναι αληθινή, δεν επιδιώκει να εξηγήσει τίποτε. Μόνο φωτίζει για μια στιγμή εκείνο που υπήρχε πάντοτε και δεν το βλέπαμε. Κι εκείνο το βράδυ, κάτω από τον έναστρο ουρανό της Σητείας, φωτίστηκε η βαθιά συγγένεια ανάμεσα στον άνθρωπο, στη φύση και στη σιωπή.
Από αυτή τη συνάντηση γεννήθηκε μια υπόσχεση. Να επιστρέφουμε κάθε χρόνο στον ίδιο τόπο. Όχι από συνήθεια, αλλά επειδή υπάρχουν τόποι που μας καλούν να γίνουμε λίγο πιο αληθινοί. Έτσι αποφασίστηκε αυτή η γιορτή της ποίησης και της μουσικής να γίνει θεσμός, μια ετήσια συνάντηση ψυχών κάτω από τη σκιά των δέντρων.
Η πραγματοποίησή της οφείλεται στην έμπνευση και στην αφοσίωση του Νίκου Προϊστάκη, που οραματίστηκε αυτή τη συνάντηση, και της Βίκυς Χατζοπούλου, που με φροντίδα και αγάπη ανέλαβε τις παρουσιάσεις και τον συντονισμό της βραδιάς.
Ευχαριστούμε τους μουσικούς που πρόσφεραν αφιλοκερδώς την τέχνη τους: τον Ιωσήφ (Σήφη) Καναβάκη, με τη λύρα και το λαούτο, τον Γιάννη Τσαμπανάκη, με τη στάμνα, και τον Γιώργο Αγγελάκη, που φρόντισε ο ήχος να γίνει η αόρατη γέφυρα ανάμεσα στις καρδιές.
Ευχαριστούμε όλους τους ποιητές που εμπιστεύθηκαν τις λέξεις τους στον άνεμο αυτού του τόπου και όλους όσοι βρέθηκαν εκεί για να ακούσουν. Γιατί κάθε άνθρωπος που στέκεται με ανοιχτή καρδιά απέναντι στην ποίηση γίνεται κι ο ίδιος, έστω για μια στιγμή, μέρος της.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα όλων των συναντήσεων. Όχι να γεμίσουν τον χρόνο, αλλά να του δώσουν βάθος. Να μας θυμίσουν πως η ζωή δεν μετριέται με τις ημέρες που περνούν, αλλά με εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου η ψυχή αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα στην ομορφιά.
Κι όταν η τελευταία νότα σώπασε και ο τελευταίος στίχος χάθηκε μέσα στη νύχτα, τίποτε δεν είχε τελειώσει. Ο τόπος κράτησε μέσα του τις φωνές μας, όπως το δέντρο κρατά τον κύκλο κάθε χρόνου στον κορμό του.
Και ίσως, όταν ξανασυναντηθούμε κάτω από τα ίδια δέντρα, να μην είμαστε ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι. Γιατί όποιος άκουσε έστω μία φορά τη σιωπή να ανθίζει, δεν επιστρέφει ποτέ ολόκληρος στον παλιό του εαυτό.
Ραντεβού, λοιπόν, και του χρόνου. Εκεί όπου η ποίηση δεν διαβάζεται, αναπνέεται.
Οι συμμετέχοντες ποιητές.
- Κατερίνα Γουλιέλμου –1 ποίημα ΕΙΡΗΝΙΚΟ (Ανταίος)
- Αντώνης Ανηψητάκης –1 ποίημα ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
- Νάντια Βαλαβάνη –2 ποιήματα Η ΑΥΛΗ & ΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ AVENUE DES CHAMPS LASNIERS
- Μάγδα Ζουρμπάκη –μαντινάδες
- Άννα Τακάκη –2 ποιήματα ΚΙ ΑΣ ΗΤΑΝ ΜΠΟΡΕΤΟ & ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ
- Τερέζα Βαλαβάνη –2 ποιήματα ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΗΣΙ & ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ
- Ηρακλής Αντωνογιαννάκης –2 ποιήματα `Αντιγόνη – Ερημίτες
- Ματίνα Αντωνογιαννάκη Απαγγελία: ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ –Η παλιά Καμπαρτίνα
- Γιάννης Πετράκης –2 ποιήματα
- Βίκυ Χατζοπούλου –1 ποίημα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
.jpg)
