Δημοσιεύτηκε

Το 1837 δημοσιεύεται το διάταγμα «Περί της καθ΄οδόν απαντήσεως των αμαξών, εφίππων, κτλ». Μπορούμε να πούμε ότι ήταν και ο πρώτος ΚΟΚ στην Ελλάδα. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει σχεδόν δύο αιώνες!

Τότε το αυτοκίνητο, ήταν πολυτέλεια, ενώ τώρα είναι καθημερινή ανάγκη. Τότε η κατοχή αυτοκινήτου ήταν προνόμιο της μεγαλοαστικής τάξης, τη στιγμή που σήμερα και ο τελευταίος πολίτης διαθέτει αυτήν τη «πολυτέλεια». Το αυτοκίνητο, λοιπόν, έχει γίνει μια αναγκαιότητα, με θλιβερή συνέπεια να αυξηθούν τα τροχαία ατυχήματα. Μάλιστα, έχουν αυξηθεί τόσο, που το 1993 καθιερώθηκε και «Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Δυστυχημάτων». Έτσι, φτάσαμε να τιμούμε την 3η του Νοέμβρη κάθε χρόνο ως ημέρα «παγκοσμίου θρήνου». Και μυαλό δυστυχώς δεν βάζουμε! Ως αιτίες για αυτό το διαχρονικό πρόβλημα πολλές θα μπορούσαμε να αριθμήσουμε. Πρωτίστως όμως θεωρώ ότι είναι θέμα παιδείας και νοοτροπίας. Μιας νοοτροπίας που δυστυχώς μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά χωρίς να μαθαίνουμε. Τολμώ να πω ότι είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι μας. Οι αριθμοί των θυμάτων τρομάζουν. Ειδικά στην Κρήτη, στο τόπο μας. Είμαστε οι πρώτοι στη λίστα σε ατυχήματα σε όλη την Ελλάδα!

Συζητήσαμε το θέμα με τον καλό φίλο Γρηγόρη Βαταλίδη, δάσκαλο-εκπαιδευτή οδήγησης και επιλέξαμε να μην κάνουμε μια τυπική συνέντευξη με ερωτήσεις και απαντήσεις, αλλά να αφήσουμε την κουβέντα να «ξεδιπλωθεί» από μόνη της. Δεν σας κρύβω, ότι κι εγώ ο ίδιος  ανακάλυψα πως οι γνώσεις μου σε ό,τι έχει να κάνει με την οδήγηση, νόμους, υποχρεώσεις οδηγών και πεζών ήταν ανεπαρκείς! Φυσικά, έχοντας στο μυαλό πάντα την οδική ασφάλεια και τους πεζούς, η συζήτηση ξεκίνησε όχι από τα οχήματα και τους οδηγούς, αλλά από τους ποδηλάτες. Ο λόγος είναι, ότι καθημερινά πια βλέπουμε στη πόλη που ζούμε αρκετούς ανθρώπους  να μετακινούνται ή να κάνουν τη βόλτα τους με ποδήλατο, αφού και οικονομία είναι, και υγεία, μα και πιο εύκολη μετακίνηση.

Η συνέχεια λοιπόν σε εκείνα που μας είπε ο Γρηγόρης Βαταλίδης.

Ο ποδηλάτης είναι οδηγός. Ο κώδικας είναι ξεκάθαρος. Οδηγός θεωρείται το πρόσωπο που οδηγεί κάθε είδους όχημα. Και ο ποδηλάτης από τη στιγμή που βγαίνει με ένα όχημα, έχει τη δικιά του ευθύνη. Οφείλει να σέβεται τον κώδικα, οφείλει να σέβεται τους νόμους. Και οφείλει να ξέρει τα βασικά πράγματα για την δική του ασφάλεια. Και όπως ο αναβάτης μιας μοτοσυκλέτας οφείλει να φοράει κράνος, το ίδιο οφείλει να κάνει και ο ποδηλάτης. Ο νομοθέτης το έχει προβλέψει. Θα πρέπει να υπάρχουν ποδηλατόδρομοι για τους ποδηλάτες. Βλέπουμε λοιπόν, ότι ενώ το κράτος νομοθετεί, αρκετές φορές δεν εφαρμόζει τους νόμους του. Και το κράτος για μένα έχει την περισσότερη ευθύνη. Έχουμε δει όλοι μας παιδιά να οδηγούν επιθετικά, γρήγορα, επικίνδυνα. Δεν ελέγχουν, πάνε στη μέση του δρόμου, κάνουν «κόντρες» το ένα παιδάκι με το άλλο και δικαιολογούνται: «Εγώ είμαι ποδηλάτης, είμαι πεζός και έχω προτεραιότητα». Ρωτάω συχνά παιδιά στο Κέντρο Κυκλοφοριακής Αγωγής που υπάρχει στην Αλικαρνασσό στο Ηράκλειο, εκεί που είχα τη τιμή να πάω κάποιες φορές, ως απεσταλμένος του σωματείου μας – και επειδή τα παιδάκια είναι πάντα «καθαρά» και αθώα και ποτέ πονηρά, απαντούν ειλικρινά. Στην ερώτηση «τι είναι αυτό που κάνετε μόλις μπείτε στο αυτοκίνητο;» λίγα παιδάκια απαντούν ότι βάζουν τη ζώνη. Όταν το παιδί βλέπει ότι δεν βάζει τη ζώνη ο γονιός, δεν θα τη βάλει κι αυτό. Τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους. Όταν λοιπόν ο γονιός δεν μαθαίνει στο παιδί τους απαράβατους κανόνες, πώς το παιδί θα τους εφαρμόσει; Και έρχεται η επόμενη ερώτηση. «Μιλάει ο ο μπαμπάς και η μαμά στο κινητό;» Η απάντηση είναι: «Βέβαια, μιλάνε!»

Έπρεπε όλα αυτά να διδάσκονται στα σχολεία. Και στην Προσχολική Αγωγή. Μα δυστυχώς υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κενό. Για μένα είναι αναγκαίο από το Δημοτικό σχολείο να υπάρχει η κυκλοφοριακή αγωγή σαν μάθημα και να μαθαίνουν στα παιδάκια απλά πράγματα. Πώς κυκλοφορούν στο δρόμο, πώς πρέπει να περάσουν ένα δρόμο απέναντι. Πόσες ζωές θα είχαν σωθεί αν μπορούσαμε να είχαμε μεταφέρει στα παιδιά κάποιους κανόνες κυκλοφοριακής αγωγής! Απλά πράγματα δηλαδή που και ένας καθηγητής ή ένας δάσκαλος θα μπορούσε να τα διδάξει στα παιδιά. Θα αρκούσε ακόμα ένα απλό σεμινάριο. Θα μετέφερε στα παιδιά κάποιους κανόνες κυκλοφοριακής συμπεριφοράς! Το κόστος των ατυχημάτων όπως μαρτυρούν οι στατιστικές είναι τεράστιο.

Σε τούτο το σημείο θα κάνω μια προσωπική παρατήρηση που πιθανόν και να κριθώ για αυτήν, αλλά υπάρχει μια τάση να έχουμε το νόμο μόνο για εισπρακτικούς σκοπούς. Θα σας πω ένα απλό παράδειγμα που γνωρίζουμε όλοι μας. Αλκοτέστ! Σου κάνουν έλεγχο και ενώ έχεις καταναλώσει αλκοόλ, σε γράφουν και σε αφήνουν να φύγεις. Μιλάω περισσότερο για τις μικρές ενδείξεις μέτρησης αλκοόλ. Όμως ο νόμος δεν κάνει διάκριση και δεν σχετίζεται με την ποσότητα που έχεις καταναλώσει. Κανονικά, αφήνεις το όχημα ή έρχεται άλλος και σε παίρνει και ποτέ δεν φεύγεις οδηγώντας. Είναι ξεκάθαρο! Ατύχημα από τη στιγμή που έχεις καταγραφεί για κατανάλωση αλκοόλ, μπορεί να προκαλέσεις και εκατό μέτρα μετά. Και ο άλλος άνθρωπος δεν σου φταίει σε τίποτα. Μα έχει και ο έλεγχος την ευθύνη του! Γιατί σε άφησαν να φύγεις; Όμως είπαμε, εισπρακτικοί οι λόγοι…

Επίσης θα έπρεπε και οι πολίτες να είναι περισσότερο ενημερωμένοι για τις συνέπειες του αλκοόλ. Όταν πίνουμε ανεβαίνει η αυτοπεποίθησή μας. Θεωρούμε ότι εμείς είμαστε καλύτεροι και υπάρχει και το φαινόμενο, πως όταν πιω «οδηγώ καλύτερα». Αυτό είναι λάθος! Η αντίδραση μας μειώνεται κατά πολύ, το οπτικό πεδίο μικραίνει, δεν βλέπουμε καλά, βλέπουμε λιγότερο, δεν έχουμε αντίληψη της ταχύτητας, δεν έχουμε αντίληψη του κινδύνου. Τρομερά επικίνδυνη η οδήγηση μετά από κατανάλωση αλκοόλ!

Η άποψή μου είναι, ότι θα έπρεπε ο νόμος για το αλκοτέστ να είναι πιο σκληρός. Ο οδηγός δεν επιτρέπεται να πιει ούτε ένα ποτηράκι. Δεν σου λέω φίλε μου να μην πιείς. Θες να πιείς; Πιες! Όμως μετά θέλω να έχεις την ωριμότητα να αφήσεις το μηχανάκι σου, το αυτοκίνητό σου και να πάρεις ένα ταξί. Δεν σου έμειναν χρήματα; Πάρε τηλέφωνο το πατέρα σου τη μάνα σου, ένα δικό σου τέλος πάντων άνθρωπο να έρθει να σε πάρει. Δεν θα σου φωνάξει, και θα το χαρεί και θα σε θεωρήσει υπεύθυνο άτομο. Αυτό είναι για μένα η παιδεία.

Θέμα παιδείας…

Και ο γονιός υπήρξε μικρός, έφηβος, ενήλικας. Και αυτός θα έπρεπε να είχε γαλουχηθεί και να τα είχε μάθει σωστά. Δεν τα έμαθε όμως. Και δυστυχώς κάποιες φορές τα «μαθαίνουμε» από προσωπική πείρα. Είτε από ένα ατύχημα, είτε από ένα γράψιμο, από δυσάρεστες εμπειρίες, και καμιά φορά από πολύ δυσάρεστες! Καλύτερα να ζοριστούμε και να γίνει λίγο πιο αυστηρός ο νόμος για το αλκοόλ για να μην θρηνούμε θύματα. Η ζωή είναι μοναδική και αυτή θα πρέπει να βάζουμε πάνω απ΄όλα. Θέμα παιδείας όμως όπως είπαμε, και θα πρέπει να μπαίνει στα σχολεία η κυκλοφοριακή αγωγή από πολύ μικρή ηλικία. Το παιδί αρχίζει και αντιλαμβάνεται τα ερεθίσματα από την ηλικία του ενός χρόνου. Όταν περπατάμε χέρι χέρι και το έχουμε από τη πλευρά του δρόμου ή δεν του δείχνουμε, δεν του εξηγούμε πώς πρέπει να περάσουμε το δρόμο, το παιδί πώς να μάθει! Και γίνεται 18 χρόνων, έρχεται σε μια σχολή οδηγών και ο νόμος λέει, ότι σε 25 ώρες οφείλεις να τον κάνεις οδηγό! Αυτό πρακτικά δεν γίνεται. Σε ένα σεμινάριο υπολογιστών να πας, απαιτούνται 50-100 ώρες. Και σε υπολογιστές όταν κάνεις ένα λάθος, το σβήνεις, το διορθώνεις. Στο δρόμο το λάθος δεν σβήνεται, δεν διορθώνεται.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ξέρουν να οδηγούν πριν πάρουν δίπλωμα…

Λάθος! Δεν ξέρουν να οδηγούν, ξέρουν να χειρίζονται το όχημα. Εκεί θα τολμήσω να πω, ότι μια ευθύνη της οικογένειας και ειδικά του πατέρα, υπάρχει! Είναι πιο δύσκολο όταν έρχεται κάποιος που έχει μάθει μόνος να οδηγάει, να τον μάθω σωστά, από κάποιον που είναι εντελώς ανίδεος. Διότι έχει αποκτήσει «κακές συνήθειες» και αυτές δεν είναι εύκολο να τις κόψει. Είναι προτιμότερο να έρθει κάποιος που θα ξεκινήσει από το μηδέν και θα μάθει σωστά ώστε να συνεχίσει να οδηγεί σωστά. Και θα σου πω, ότι όταν ένας μαθητής έρθει και μάθει σωστά, γιατί θα του μάθω σωστά τον κώδικα με τα θεωρητικά μα και με τα πρακτικά μαθήματα, θα δώσει εξετάσεις στο κράτος και το ίδιο το κράτος πιστοποιεί ότι ο συγκεκριμένος μαθητής έχει μάθει σωστά γιατί έχει περάσει τις εξετάσεις. Το αν θα τηρήσει μετά τον κώδικα δεν είναι ευθύνη του δασκάλου ή του εξεταστή. Είναι ευθύνη του κράτους να φροντίσει να τηρούνται οι νόμοι από όλους.

Οι ευθύνες επιμερίζονται…

Και ο πεζός έχει την δική του ευθύνη και ο οδηγός. Και το έχουμε δει στη πράξη. Κλείνουμε διαβάσεις, καλύπτουμε σήματα, διπλοπαρκάρουμε, κλείνουμε ράμπες ΑΜΕΑ, γίνεται το κακό και μετά ψάχνουμε τους αίτιους. Έλα μωρέ, μα δεν σου έμαθε κανείς; Μου έμαθε! Αλλά το κράτος δεν πρέπει να φροντίσει να τηρώ εγώ τους νόμους; Εγώ, θέλω την αστυνομία ή την δημοτική αστυνομία να κυκλοφορεί, και δεν με νοιάζει το πρόστιμο, εμένα με νοιάζει να ενημερώνει, και να λέει, «έλα εδώ, φίλε μου, αυτό που κάνεις απαγορεύεται, πάρε το όχημα σου και φύγε, γιατί κάποιος άλλος κινδυνεύει». Έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνονται μπλόκα και να σε γράφουν για κράνος, ζώνη και αλκοτέστ. Και το αλκοτέστ, εγώ το δέχομαι. Και εδώ πάλι θα πω τη προσωπική μου άποψη. Αν εγώ οδηγήσω χωρίς ζώνη ή χωρίς κράνος, εγώ εσένα δεν θα σου κάνω κακό. Κακό θα κάνω στον εαυτό μου. Αν όμως παραβιάσω μια προτεραιότητα, αν παραβιάσω ένα στοπ, αν παραβιάσω ένα φανάρι, αν διπλοπαρκάρω λάθος και παράνομα θα θέσω σε κίνδυνο και άλλους συνανθρώπους μου. Αν περάσω το δρόμο χωρίς έλεγχο θα κινδυνεύσουν και άλλοι οδηγοί. Άρα εμένα με ενδιαφέρει όχι μόνο να τηρείς εισπρακτικά το νόμο, αλλά να τον τηρείς σωστά. Αν μπούμε στο αρχείο της αστυνομίας και δούμε πόσες κλήσεις έχουν κοπεί για κράνος, αλκοτέστ και για ζώνη, αυτές είναι εκατομμύρια. Θα ήθελα όμως να μου πει ένα όργανο, πόσες κλήσεις έχει κόψει χωρίς να συμβεί κάποιο ατύχημα για κάποιον που παραβίασε ένα στοπ ή παραβίασε κόκκινο. Νομίζω μηδαμινές! Για μένα όμως είναι τρομερά επικίνδυνο πχ να περάσεις με κόκκινο. Ενώ με το να μη φοράς κράνος ή ζώνη βλάπτεις μόνο εσένα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει, ότι δεν πρέπει να φοράμε ζώνη και κράνος! Αυτά, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!

Δεν θεωρώ ότι το επάγγελμα μας είναι επάγγελμα. Είναι λειτούργημα…

Και θα ήθελα το κράτος να με αφήσει να το κάνω όπως πρέπει. Ακόμα και το καινούργιο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο υπουργός μας, είναι λάθος εν μέρει. Ο μοναδικός που γνωρίζει για την εκπαίδευση, είναι ο εκπαιδευτής! Και δεν το λέω εγωιστικά. Φαντάσου πως όταν εγώ και οι συνάδελφοι μου κάνουμε δέκα ώρες μάθημα, μπαίνουν μέσα στο αυτοκίνητο δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες. Έχουμε μάθει να διαβάζουμε τον άνθρωπο, έχουμε μάθει να του δείχνουμε αυτά που πρέπει και μπορούμε να εκπαιδεύσουμε την οδική του συμπεριφορά. Οπότε ο υπουργός τι θα μπορούσε να κάνει; Θα μπορούσε να πάρει διάφορους εκπαιδευτές, τα όργανά του, διάφορους εξεταστές, και να βγάλει ένα σύστημα καινούργιο πλέον. Το υπάρχον σύστημα είναι παρωχημένο. Είναι 25 χρόνων. Η τεχνολογία εχει προχωρήσει και προχωράει καθημερινά, καλπάζει, ενώ ο μαθητής εξετάζεται πάνω σε μια τεχνολογία προ 25 ετών. Πολλά πράγματα είναι μόνο στους τύπους!

ΒΟΑΚ... καρμανιόλα

Το νησί μας φιλοξενεί πολύ κόσμο το καλοκαίρι, χιλιάδες τουρίστες με ενοικιαζόμενα οχήματα κυκλοφορούν στους δρόμους μας και δεν υπάρχει ένα κατάλληλο και ασφαλές οδικό δίκτυο. Το γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας. Από τα Χανιά μέχρι τη Σητεία είναι πολύ λίγα τα σημεία που είναι ασφαλή, με νησίδα στη μέση και φωτισμό. Αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολιτεία. Ποιος έχει την ευθύνη να συντηρεί και να έχει ένα σωστό οδικό δίκτυο; Εγώ, έχω την ευθύνη να σε μάθω να οδηγείς. Έχω την ευθύνη να σου μάθω τον κώδικα. Και θα σε μάθω να οδηγείς σε ένα δρόμο ή σε ένα οδικό περιβάλλον όπου κανείς δεν σέβεται τους νόμους.

Γνωρίζεις πόσες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε καθημερινά διότι οι άνθρωποι δεν σέβονται το εκπαιδευτικό όχημα; Κορνάρουν επειδή βιάζονται, θα το προσπεράσουν με κάθε τρόπο γιατί τους καθυστερεί να πάνε στη δουλειά, φωνάζουν, βρίζουν τους μαθητές, τους δασκάλους. Θέμα παιδείας είπαμε…

Και το οδικό μας περιβάλλον είναι λάθος...

Συνέχεια μέσα στη παρανομία. Κάνω μάθημα και λέω στο μαθητή μου, αυτό θα πρέπει να γίνει έτσι. Ναι, μου απαντά, ο άλλος γιατί δεν το κάνει; Αυτός γιατί δεν σέβεται; Μα κι εγώ, μου λέει, αύριο έτσι θα το κάνω. Μα σε μαθαίνω να μην το κάνεις! Σε μαθαίνω να οδηγείς, ακόμα κι όταν κανείς άλλος δεν εφαρμόζει τον κώδικα!

Ο παράγοντας όχημα…

Είναι πολύ σημαντικός ο παράγοντας όχημα, όποιο και αν είναι αυτό. Από το ποδήλατο μέχρι το συρώμενο, τη νταλίκα, ναι, και αυτό, γιατί θα πρέπει ο ιδιοκτήτης του να το συντηρεί σωστά. Αγοράζεις ένα όχημα, και μάλιστα σε μια εποχή κρίσης, με τις δυσκολίες της, όμως θα πρέπει να δώσεις ιδιαίτερο βάρος στη συντήρηση του οχήματος, μιας κι αυτή έχει να κάνει με την ασφάλειά μας. Κάθε χρόνο θέλουμε καινούργιο κινητό, λάστιχα θέλουμε κάθε 3-4 χρόνια! Και είπαμε ότι πάνω απ' όλα είναι η ασφάλειά μας. Το κινητό δεν θα σε προστατεύσει από ένα συμβάν, ενώ τα λάστιχα και η συντήρηση του οχήματος προστατεύουν τη ζωή σου μα και του άλλου ανθρώπου! Σκέψου, διάλεξε… Οφείλεις στη τελική εφ’ όσον έχεις ένα όχημα να το συντηρείς σωστά. Και συντήρηση σωστή σημαίνει λιγότερες πιθανότητες να εμπλακείς σε ατύχημα. Αν όλοι μας προσέχαμε και δίναμε λίγη σημασία παραπάνω, θα είχαμε λιγότερα ατυχήματα, λιγότερους νεκρούς. Και στην Κρήτη έχουμε τα πρωτεία!

Πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής...

Υπάρχει στο Ηράκλειο, στην Αλικαρνασσό, είναι καθημερινά ανοιχτό και το Σάββατο, μπορεί ο καθένας να πάρει το παιδί του με το ποδήλατό του, να πάει εκεί και να δει σε μικρογραφία ένα χώρο με δρόμους και σήματα, να έχει το παιδί και τη πρώτη του οδική επαφή, μα και να αρχίσει να μαθαίνει. Για να μπεις στο πάρκο με το παιδί σου, πρέπει να φοράει αναγκαστικά το κράνος του! Σε αυτά τα κέντρα είναι υποχρεωτικό να φοράει το παιδί κράνος, αλλά όταν φεύγει από το σπίτι, δεν φροντίζουμε τα βασικά.

Κρήτη και ατυχήματα...

Η Κρήτη έχει μια κλειστή κοινωνία, και χωρίς να θέλω να κατηγορήσω κάποιον θεωρώ ότι φταίνε πολλά. Υπάρχουν πολλά χωριά, τα παιδιά θα πάρουν το αγροτικό, αρκετές φορές και με την σύμφωνη γνώμη του πατέρα, έτσι όπως προείπαμε. Φταίει ίσως και κάποια ατιμωρησία που υπάρχει σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλα μέρη. Μαθαίνουν μόνοι τους λοιπόν και λάθος, σιγά σιγά θα κατεβαίνουν στη πόλη, θα πιούν, θα γλεντήσουν, θα βγούν στην εθνική... και πάει λέγοντας! Η νοοτροπία των παλιών ανθρώπων. Εγώ το δικό μου το παιδί θα το μάθω να οδηγάει από τα δέκα του… και ίσως γίνει και εγκληματίας, χωρίς να το θέλει φυσικά. Πρέπει να φύγουμε απ΄αυτά.

Η οδήγηση δεν είναι για όλους...

Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό που δεν μπορεί να οδηγήσει. Όχι, γιατί είναι χαζοί ή δεν τους κόβει, απλά δεν μπορεί! Δεν κάνουμε όλοι για όλα. Πιθανόν να είναι πολύ μικρό το ποσοστό, μα ισχύει! Βλέπεις πχ στην εκπαίδευση, ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Τα ερεθίσματα που δέχεσαι όταν οδηγάς είναι πάρα πολλά. Ένα παράδειγμα που φέρνω είναι, ότι ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να περπατάει. Η ταχύτητα που επεξεργάζεται ο εγκέφαλος είναι ας πούμε 5 χλμ/ώρα. Φαντάσου να τον βάλουν σε ένα όχημα που πάει με 80, 100, 130 χλμ/ώρα!

Οδήγηση και ηλικία...

Ο καινούργιος νόμος λέει, ότι κάθε 15 χρόνια περνάς από γιατρούς και ανανεώνεις το δίπλωμα. Μάλιστα τώρα αναφέρει ότι από τα 74 και πάνω περνάς από γιατρούς και ανανεώνεις το δίπλωμα σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού. Για μένα, αν το κράτος θέλει να προάγει την οδική ασφάλεια, θα πρέπει να αφαιρέσει το κόστος, γιατί και το κόστος της ανανέωσης είναι κι αυτό λίγο βαρύ και απλά να εξετάζει τους οδηγούς. Πάντως, να τα λέμε κι αυτά, υπάρχουν μεγάλοι άνθρωποι που οδηγούν πολύ καλύτερα από νεαρά άτομα. Και σέβονται και τηρούν τους νόμους. Ίσως αυτό να οφείλεται στην εμπειρία τους, μα είναι γεγονός. Τον ερασιτέχνη οδηγό τον περνάει το κράτος από εξετάσεις για να ανανεώσει το δίπλωμα κάθε 15 χρόνια. Τον επαγγελματία κάθε 5 χρόνια. Αυτός ο διαχωρισμός δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Όλοι στον ίδιο δρόμο κυκλοφορούμε.

Και στο πρόβλημα μας…

Τη στιγμή που μιλάμε δεν γίνονται εξετάσεις και είναι αιχμάλωτος στην αναμονή χιλιάδες κόσμος. Αυτό κρατάει περίπου 2 χρόνια τώρα. Αποχές, απεργίες, αναβολές. Οι εξεταστές είναι οι υπάλληλοι του Μηχανολογικού Ηρακλείου μιας και είμαστε εδώ. Ο υπάλληλος λοιπόν, όταν θα τελειώσει με τη δουλειά του, μετά τις 2 το μεσημέρι βγαίνει έξω για εξετάσεις. Έτσι λέει ο νόμος. Και παίρνει ένα επίδομα επειδή είναι στις εξετάσεις. Το κράτος ήρθε και του έκοψε αυτό το επίδομα, για μια δουλειά που ο υπάλληλος κάνει πέρα από το ωράριο του. Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να δουλεύει τζάμπα. Συμφωνώ απόλυτα κι εγώ. Είμαι με τους εξεταστές. Είναι ευθύνη της πολιτείας που εδώ και δυο χρόνια «μπαλώνει» μόνο καταστάσεις, δίνει παρατάσεις με αποτέλεσμα να κρατά «έρμαιο» και τους εξεταστές και τους εκπαιδευτές και τους εξεταζόμενους. Η Περιφέρεια Κρήτης έκανε μια πρόταση να πληρώσει αυτή τους εξεταστές, αλλά δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για να γίνει αυτό. Και το πρόβλημα παραμένει. Θέληση υπάρχει, κράτος υπάρχει;

Συνοψίζοντας την κουβέντα μας με τον κύριο Βαταλίδη, συμφωνήσαμε πως η αλλαγή νοοτροπίας βαραίνει ναι μεν τους πολίτες αλλά η παιδεία και οι υποδομές είναι αρμοδιότητα της πολιτείας κι αυτή πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα. Το κράτος είμαστε όλοι μας. Και οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε ο ένας τον άλλον.

Τον ευχαριστούμε από καρδιάς!

Ο Γρηγόρης Βαταλίδης είναι δάσκαλος-εκπαιδευτής οδήγησης
Διεύθυνση: Μελίνας Μερκούρη & Δρυμιντινού 1 - Ηράκλειο
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2810 254204 - 6986 932323





Αναρτήθηκε από:

Χαράλαμπος Τσαγκατάκης

«Όποιος ελέγχει τα Μέσα Ενημέρωσης και την εικόνα, ελέγχει τον πολιτισμό»
 Allen Ginsberg